met de camper gaan we via Oostenrijk,Hongarije,Servie en Bulgarije naar Turkije

In grote lijnen is dit de route die gaan rijden

We zijn onderweg.....

Gisteren verliep alles prima. Het was heerlijk weer en niet erg druk onderweg. Geslapen in Eppstein, vlak bij Wiesbaden!

Vanmorgen op tijd vertrokken en nu staan we op een camping in Wenen,waar we 2 nachtjes blijven. Morgen gaan we de stad bekijken, ± 30 jaar geleden waren we hier ook al eens, toen de kinderen nog klein waren.

16 juni

Vandaag werden we vroeg gewekt door het zonnetje en de stadsgeluiden! Het lijkt prachtig weer te worden, dus we hebben er zin in. De metro is op nog geen 10 min. loopafstand, dus zitten we binnen mum van tijd in hartje Wenen. Wat een prachtige stad, prachtige gebouwen! We hebben de mogelijkheid om vanuit de citybus div. routes door de stad te bekijken. Dat doen we dan ook. Uiteraard hebben we ons ook getrakteerd op echte sacher torte met sahne en wiener cafe. De temp. is ondertussen flink gestegen, bij Schönbrunn is het echt te heet om te wandelen, zelfs op het terras is het te warm.

Tenslotte gaan we nog naar de Prater om de stad ook nog eens van heel hoog te bekijken.

Nu is het heerlijk buiten naast de camper!

20 juni

Al weer een paar dagen onderweg, dus tijd voor een verslag. Vanuit Wenen vroeg vertrokken, want we hadden nog een aantal km. te gaan die dag. Na een kwartiertje liep het verkeer vast. Lange rijen vrachtwagens passeerden we met een slakkengangetje, of we stonden met z'n allen stil. Wat een grote diversiteit aan nationaliteiten. Waar gaan ze allemaal heen? Na ruim een uur reden we weer normaal door. Het was opnieuw rond de 30 gr. Raampje open, muziekje erbij en dan gaat het ook best wel weer snel. We hadden een camping bij Szeged ingetoetst op de gps, dus toen ons Mieppie (Tom-Tom) zei: bestemming bereikt, het was ondertussen al tegen half zes, waren we best wel blij! Helaas een jongeman kwam vertellen dat de camping gesloten was. Nu zagen we dat zelf ook al, want het onkruid stond een meter hoog! Gelukkig had hij een adres (5km. verderop). Ook bordjes langs de weg gaven dit aan, maar daar stond onder FFK, oftewel, naturisten camping. 't Zal toch niet, mmm, wat doen we dan? Gelukkig, ernaast lag de gewone camping en daar werden we enthousiast ontvangen. Met nog wat gezinnetjes en een stelletje jongens in de huisjes, waren wij de enige kampeerders, dus alle ruimte. Stoeltjes buiten, lekker eten, boek, en met de heerlijke muziek van de heren aan de overkant erbij (niet bepaald onze stijl) genoten we toch! De volgende dag was het al rond half acht een drukke van jewelste. Toen ik naar buiten keek, zag ik hele gezinnen met koelboxen e.d. naar het zwembad/meertje lopen. Er stonden ook al bussen. Het bleek dat er die dag een feest werd georganiseerd. Zelfs de fanfare kwam opdraven (eh gewoon lopen dan). Voor ons tijd om te ontbijten en de weg te vervolgen. Eerst nog even wat inkopen doen, en toen....John start de motor en ik maak m'n bril schoon...en houd zo het losse glas in m'n hand....krijg nou wat!!! Dan eerst maar op zoek naar een opticien, in het 2^e winkelcentrum hadden we geluk. Helaas had ze geen schroefje wat paste. Terug naar de auto, wat zegt mijn "Willie Wortel"dan: ik heb nog een reserve bril bij me. Eens kijken of dat schroefje past. Gelukkig zit in de gereedschap koffer ook nog div. schroevendraaiers, en ja hoor...binnen vijf min. staat de bril weer op m'n neus! Nu wordt het toch echt wel tijd om te vertrekken! In Servië zijn weinig campings en al helemaal niet op onze route. Op internet lazen we dat vlak voor de grens een Hotel langs de snelweg, ook een kampeer mogelijkheid bied. Wanneer we hier aankomen, blijkt ook deze gelegenheid gesloten te zijn. Onderweg passeerden ons heel veel auto's met Duits, Frans, Nederlands kenteken, waarbij je duidelijk zag dat de mensen oorspronkelijk uit Turkije afkomstig waren. Zij hadden de auto gewoon op het parkeer terrein gezet en de hele familie zat er naast op een kleedje te eten. Bij navraag in het hotel kregen we te horen dat we wel mochten blijven staan (€5.00). Hoewel niet echt ideaal, leek ons dit toch wel de beste oplossing. Na ons ,,diner" in het hotel, toch maar terug naar de auto, nog even buiten gezeten (binnen was het nog erg warm), maar je voelt je ook niet erg op je gemak! Wel verbaas ik me over die kindertjes, die dus dagen achter elkaar in de auto moeten bivakkeren. Ze waren absoluut niet aan het jengelen. Slapen tussen personen auto's waarvan regelmatig een deur open/dicht gaat en dan ook nog langs de snelweg, is geen pretje...toch viel het uiteindelijk best mee! Dus enigszins uitgerust de volgende dag verder (nog 50 km. naar de grens). Het landschap is vrij kaal, weinig plaatsjes en als je ze al ziet, heel armoedig. Wanneer het landschap overgaat in meer beboste heuvels, zie je ook de plaatsnamen die je bekent voorkomen vanaf het journaal van een paar jaar geleden. Zelfs de "kop" van min. Voorhoeven zie ik weer voor me. Het is allemaal lang geleden, maar toch..... Uiteindelijk komt de Bulgaarse grens in beeld. We kunnen vrij vlot doorrijden. Ook hier is het na ruim een uur rijden, uitgestrekte landerijen en bijna geen bebouwing. De rijstijl van de Serviërs en de Bulgaren is vrij driftig ze hebben een hekel aan auto's die voor hun rijden daar moeten ze echt voorbij of het wel of niet kan. Het is wel opletten want opeens begeeft een auto het voor je en die staat dan stil midden op de weg dus moet je vol in de remmen maar het gaat steeds goed. Servië en Bulgarije zijn absoluut nog niet ingesteld op toeristen. We hebben ons voorgenomen om vandaag Turkije te bereiken. Rond half zes zijn we bij de grens. De rij vrachtwagens die we passeren is enorm, ze staan allemaal stil, wachten tot na het weekend? De grens overgang is een stuk moderner dan die van jaren geleden via Griekenland. Vier hokjes (loketten) moeten we passeren, het duurt en duurt, blijken we in de rij te staan waar iemand ingewerkt moet worden. (ja, kan gebeuren). Toch moeten we weer apart naar een loket voor een visum en dan terug komen voor een stempel in 't paspoort en dan krijg je de autopapieren terug. Okee, dat doen we, maar dan krijgen we te horen dat er iets niet aan de papieren klopt, ze willen meer papieren (????). Al snel blijkt dat de leerling een caravan heeft ingevuld i.p.v. een camper....we mogen door.....na 100meter, nog een laatste pascontrole en het is ondertussen kwart voor zeven. Na nog 20 km, staan we op de camping. Het beloofde zwembad waar vooral John zich enorm op verheugd had, wordt nog schoongemaakt, kon niet eerder vanwege het slechte weer van de laatste weken. Wij zijn blij met ons plekkie en zetten de klok een uur vooruit. Morgen (vandaag) rustdag. Lekker de was een beetje gedaan en na dit verslag....heerlijk lezen! Het is ± 28º met af en toe een licht windje.

21 juni

Terwijl we heerlijk zaten te lezen kwamen er nieuwe kampeerders. Het bleek een Nederlands stel dat de Acsi campings vertegenwoordigd en onderzoek doet naar de stand van zaken op de campings die onder deze vlag opereren. De vragen waren kort, maar het verhaal daarna lang en niet erg positief. Het is ook moeilijk te vergelijken. Wij verwachten hier niet dezelfde schone campings als in Nederland. Dus hoe is dan je beoordeling. Maar goed de camping werd niet goed bevonden...helaas voor de beheerders. Het Acsi bordje moest weg en daarmee ook de vermelding in de gidsen.

Vanmorgen werden we al vroeg wakker doordat er het e.e.a. op de camping moest gebeuren. Zodoende waren we heel vroeg in Edirne. Ruimte genoeg op het parkeerterrein bij de Selimiye moskee. Wat een prachtig gebouw weer. We hebben het met be-en verwondering bekeken.

Daarna op zoek naar een terrasje. Was even zoeken, de meesten zaten vol met uitsluitend mannen. Toch gelukt en hoewel we nadrukkelijk vroegen om turkse koffie/thee, zei de ober steeds: cappuccino, Nescafé? Uiteindelijk kregen we gewone thee en chocolademelk (volgens John). Even oefenen dus nog! Nog wat winkelstraatjes, bazaar en dagelijkse inkopen, toen op weg naar de Zwarte Zee. Een prachtige route door wijds landschap met prachtige blauwe lucht en hier en daar een wolkje. Daarna werd het heuvelachtig en de weg vooral slecht. Eenmaal aan de kust hadden we een prachtig uitzicht op zee, maar weer geen camping.

Dan maar naar de volgende....Superslechte weg, veel op brekingen, even blij gemaakt met een strak stukje asfalt, maar dat duurde meestal geen km. lang. Maar we klagen niet en vonden uiteindelijk toch de camping, bij een gezellig toeristisch kustplaatsje. Als we nu vannacht ook nog lekker zouden kunnen slapen??? Er ligt achter de camper een hond aan de ketting, Gisteren waren de 4 honden van de buren 's nachts aardig in de weer!

22 juni

Wat hebben we heerlijk geslapen. Geen trein, geen drukke weg en ook onze waakhond heeft heerlijk geslapen. Ook de temp. is een paar graadjes lager. (overdag 28 gr. en daarna zakt de temp. naar 20 gr.) Na een lekker ontbijtje gaan we het stadje bekijken. Het "barst" van de restaurantjes en heel veel kraampjes buiten met allemaal dezelfde artikelen, speelgoed, slippers en badkleding. Nog een lunch genuttigd op het strand en daarnade zwemspullen, boek e.d. ophalen om ons heerlijk op een strandstoel een paar uurtjes te vermaken.

Vanavond hebben we gegeten in een visrestaurant aan de haven. De sterk gekruidde Turkse gerechten is even wennen, maar wel lekker. Nu is ,het nog heerlijk buiten, de luidsprekers vanuit de minoret roepen ons weer op tot.... De eerste oproep bij zonsopgang en daarna nog meerdere keren, ik ben de tel kwijt, maar er zal vast wel een patroon in zitten.

23 juni

Vandaag op tijd vertrokken richting Istanbul. We zijn er jaren geleden ook al eens geweest, daarom hebben we besloten om diezelfde camping weer te nemen en van daaruit met het openbaar vervoer naar de stad te gaan en wat ons leuk lijkt om met de rondvaartboot over de Bosporus te varen! Het loopt weer enigszins anders: de camping is gesloten, puinhopen zand en grind. De ingang is er nog wel, maar de rest spreekt boekdelen. Via de lijst met adressen blijkt dat verder zoeken geen zin heeft. De vorige camping hadden we als uitvalsbasis kunnen gebruiken, maar daar is het nu te laat voor. Niet getreurd, we gaan over naar ons volgende reisdoel een plaatsje aan de kust. Wanneer we er bijna zijn gaat de weg over op een smal en onverhard weggetje, met veel kuilen. Maar Mieppie blijft aanwijzen dus wij gaan door. Dan zien we het bord: Camping, yes! Waar we beland zijn is moeilijk te beschrijven en we twijfelen of we hier ons zullen aanmelden. "Welcome cowboy and cowgirl"!!!! Alles ziet eruit in de stijl van het wilde westen. De aanwezige mensen dragen zo'n grote hoed! Het blijkt een heel groot terrein, met vooral veel kleine hutjes, een waar zwembad, paarden om op te rijden, een restaurant enz. De enthousiaste jongeman (enthousiast zijn ze meestal) wijst ons een prachtig plekje, met wijd uitzicht over zee...... Onze mond valt bijna open van verbazing. Geweldig! Trapje af en we zijn bij het zwembad, nog een trapje, stukje lopen en staan aan het strand. Nu even heerlijk zwemmen, dat hebben we wel weer verdiend, s'avonds genieten we van de ondergaande zon in de Zwarte zee.

24juni

Hoe mooi dit plekje ook is, wij houden er niet van om een hele dag aan 't strand te zitten, dus vertrekken we weer. Het is opnieuw warm, de weg vol gaten en kuilen of net geasfalteerd. Langzaam aan dus, maar na 20km. kunnen we gelukkig gewoon verder. Op weg naar Eskishehir, via Sakarya, weer een mooie route en onderweg was er h.e.e.a. te bekijken, tenminste volgens de boekjes. Eenmaal de eindbestemming bereikt, natuurlijk weer op zoek naar...een camping. Al gaf Mieppie keurig het adres aan, wij hadden al gauw door dat tussen al die nauwe straatjes in het oude centrum geen camping was. Vragen dan maar en eerlijk is eerlijk, je hoeft maar met de kaart uit de auto te stappen en de heren doen hun uiterste best om je de weg te wijzen. Deze maakte een gebaar, zo van, wanneer je naar dit adres gaat (wel weer 35 km terug!!!!!) nou, dan heb je ook wat. Om hem niet teleur te stellen hebben we hem vriendelijk bedankt voor dit advies. Daarna stopte we bij een moskee (makkelijk parkeren) om te vragen of dit de goede weg was naar de camping. Ook hier niks dan vriendelijkheid, al zorgt de taal wel voor problemen, maar dan klinkt er ineens: kan ik jullie helpen. Een "Nederlandse" Turk. Maar ook hij gaf dit adres, was zeer enthousiast, dus wat doe je....na weer een Turkse thee samen gedronken te hebben en verhalen over en weer uitgewisseld te hebben, dan toch maar weer de aangegeven route gevolgd....hoezo, maar 35km. het bleken er heel wat meer. Toen we bijna de moed hadden opgegeven, het voor de zekerheid nog maar eens gecheckt....oh, ja Saricakaya, prachtige camping, wacht maar, rijdt maar achter mij aan.....! We kwamen ergens terecht: In een prachtig natuur gebied, aan een riviertje, tussen de bergen: een grote nederzetting van huisjes (op z'n Turks), aan weerskanten van de doorgaande weg, speeltuin, stalletjes, restaurantje en hééééél veel mensen. Maar geen buitenlandse toeristen, dus veel bekijks. Onze begeleider sprak geen woord over de grens, de overal gevraagd naar iemand die dat wel deed, allemaal verlegen, maar geen contact. Toen ik een paar giebelende meisjes aansprak en heel langzaam ons probleem voorlegde, zag je dat ze ons wel begrepen, maar niet echt durfden te antwoorden. Een camperplekje was er alleen aan de doorgaande weg, dus eigenlijk wel in het kamp.

We mochten van alle faciliteiten gebruik maken, maar dat hoefde gelukkig niet. We hebben er heerlijk gegeten, dankzij een gast die werk had op grote zeetankers en Amsterdam, Rotterdam kende, goed Engels sprak, waardoor hij de ober weer kon helpen want die durfde niet zo goed contact met ons te maken. We hebben er heerlijk geslapen ook al door de mededeling dat het gebied 's nachts bewaakt werd. De volgende dag nog even deze bijzondere plek filmen. Wat heel bijzonder is, dat vooral de oudere dames, volledig ingepakt, ondanks een temp. Van 32gr. je vriendelijk groeten. Een beetje verlegen, maar de vriendelijkheid is zo duidelijk!

25 juni

Vanmorgen bedachten we dat we er 40 jaar geleden wel even anders voor stonden. Een bijzondere dag, dus snel eerst Mariëlle bellen en feliciteren. We staan zo veel mogelijk in de schaduw en dan is het toch vreemd om te horen dat het thuis, 15 gr. is en de regen, volgens haar met bakken uit de lucht komt. Wij hopen maar dat ze er samen toch een mooie dag van kunnen maken, wij proberen dat ook. Eerst moeten we nog zorgen dat er diesel bijgevuld wordt. Dan heb je een credit kaart nodig of heel veel contant, dat laatste ontbreekt een beetje, maar al hebben we maar wat. In deze streken, waar je de ezeltjes met hun vracht ziet lopen, de mensen krom staan op de velden, verwacht je geen ultra modern betalingssysteem, maar ook daarin worden we beschaamd. Bij de pomp wordt eerst ons kenteken ingetoetst, waarna er getankt kan worden en met de handterminal is betalen met credit kaart geen probleem. We rijden door een prachtig gebied. De wegen zijn hier ongelooflijk breed, bijna geen verschil met onze snelwegen en dat door zo'n dun bevolkt gebied. Flatgebouwen rijzen hier en daar in groepjes van zes of acht stuks zo op uit het groen (8 tot 10) hoog. Vaak onbewoond of nog niet af, een vreemd gezicht, geen straat of plein erom heen. We hebben onderweg 2 dingen op ons programma staan, het eerste...juist, niet te vinden. Het 2^e, bij Gordion, (van de gordiaanse knoop). Hier een museum van wat er gevonden is bij het uitgraven van een graf, in een heuvel, nu 53 mtr. hoog (tumulus). Daarna op naar Ankara, maar eerst de camping ingetoetst om problemen te voorkomen. Het gaat voorspoedig, totdat we rondjes blijken te rijden en steeds een km. voor de eindbestemming opnieuw het rondje moeten volgen. Potverdikkeme, toch niet weer? Dan maar weer vragen, het wordt eentonig....geen camping meer, wel 35 km naar het noorden in plaats van naar het zuiden. Maar wat doe je als je zo midden in de stad staat. Op de brochure staat: Ankara camping, adres incl. tel. Nr. en wanneer opnieuw een vriendelijke heer dit nr. voor ons draait blijkt dit toch de camping te zijn. 4 sterren. Nou met dat vooruit zicht, okee dan.....35km. blijkt 108 km te worden en ondertussen is het al bijna donder. Op de camping, groot woord voor dit onderkomen, worden we toch vriendelijk ontvangen en naar plek gebracht . Toen...oh "rampenfonds"...de grond was te drassig en wij komen helemaal vast te zitten. Alle hulp mag niet baten en dus besluiten we de volgende morgen een nieuwe poging te wagen.

Nu eerst eten en slapen. De douches waren aangewezen, maar toen ik er kwam, zeiden ze dat er alleen koud water was. Wel ja, dat kon er ook nog wel bij, ik vond het prima, maar toen ze zeiden dat het alleen mogelijk was bij de heren (zag er trouwens piekfijn uit) werd me dat toch even te gortig. De eigenaar vond het ook vervelend en ze bedachten iets anders. Ik kreeg een sleutel en werd begeleid naar vertrekjes een eind verderop waar (bleek later) deze jongeman zelf sliep. Ik mocht gebruik maken van zijn douche. Effe slikken, okee dan, hij vertrok en ik voelde me niet erg op m'n gemak. Snel dan maar...douche aan. Alleen de warme kraan deed het, kokend heet....toen vond ik het welletjes. Bij de wastafel snel m'n haren gewassen en toen terug naar John, die kwam de camper uit om mij te zoeken, want hij vond dat het wel erg lang duurde allemaal. Die nacht heb ik toch niet zo goed geslapen....auto vast, douche geintje, hoe gaat het morgen?????????

26 juni

Het heeft s'nachts flink geregend zelfs geonweerd, het is maar 15 gr. buiten, dat is even wennen. Vlug ontbijten en dan... er was gemaaid en het lange gedroogde gras ligt nog op een hoop. John stopt dit achter de wielen om meer grip te krijgen. Wanneer dan ook nog een paar medewerkers mee helpen duwen, zijn we ook zo weer uit de prut. We krijgen voor vertrek nog een kopje thee aangeboden en daar gaan we weer. We besluiten Ankara te laten voor wat het is, na nog een laatste poging om elders een plekje in de buurt te vinden, om van daaruit met het openbaar vervoer te gaan.(we kwamen uit op een steile doodlopende weg bij een in aanbouw zijde flat ,keren kon niet dus langzaam achteruit de heuvel weer af) Voor mij hoefde het al niet meer, en ook John houd het na deze poging voor gezien. Nu zitten we in Goreme, op een prachtige camping, voor het eerst met toeristen uit div. landen.

We hebben dus de toeristische kant van Turkije bereikt en dat blijft voorlopig ook. Dat het hier prachtig is is wel duidelijk....morgen gaan we op stap!!!! De warmte is even over voor de komende dagen wordt bewolkt weer met af en toe regen verwacht.

27 juni

Na een heerlijke nachtrust (10 graden), gaan we vandaag een wandeling maken. Het blijkt toch een behoorlijk stuk bergafwaarts naar het centrum. Eerst een kerkje bekeken, uitgehouwen in de rots. Een gids ging ons voor, we moesten door hele nauwe en lage gangetjes kruipen. John zat net niet klem. Het is echt ongelooflijk hoe hier ooit geleefd is. Daarna verder, veel toeristen (tenminste voor wat wij gewend waren). Het plaatsje lijkt wel hoofdzakelijk te bestaan uit restaurantjes en daar maken we dan ook gebruik van voor de lunch. Heerlijk, vers geperste sinas, wortel, meloen of een mix ervan en ook de rest smaakte prima. Dan weer terug naar boven, waar we een openlucht museum bekijken en vervolgens een kerk. De afbeeldingen zijn niet erg duidelijk, maar het idee dat deze ruimtes zijn uitgehouwen in de rots, geeft veel respect voor de oorspronkelijke bewoners. Dan weer terug naar boven, ondanks dat het niet warm is, lopen we toch aardig te zweten, maar ja wat wil je ook, de jaartjes gaan toch tellen!!!!!!!

28 juni

Hoewel we beginnen met 12 graden, lijkt het toch heel mooi weer te worden. We gaan de "love valley" route lopen. Helaas wordt het nergens aangegeven, dus bij een kraampje even vragen. O ja, beautiful, boekjes met plaatjes worden erbij gehaald, na 500mtr. links. We lopen inderdaad langs een beekje maar de rotsen die in de boekjes aangegeven staan, zien we niet. Even volhouden??? Wanneer het pad steeds smaller wordt en het beekje ernaast breder, zodat we moeten zoeken naar een droog plekje om je voeten neer te zetten, besluiten we om eerst even de inhoud van de rugzak aan te spreken en daarna terug te gaan. Het blijft hier prachtig mooi! Via een zijpaadje is er opnieuw een kerkje te bezichtigen, hij is rond en de diameter niet meer dan 8 mtr.

Terug naar het centrum voor iets lekkers en dan toch maar een bus nemen om iets meer van de omgeving te zien, zonder al te veel inspanning. Onze spieren protesteren ondertussen duidelijk. Helaas, de bus is net weg, en de volgende een uur later. Dan nemen we de taxi terug naar de camping...kunnen we nog lekker even met de beentjes hoog, in het zonnetje genieten van ons boek.

29 juni

Vanmorgen toch maar weer vertrokken. We rijden een klein stukje verder om in Urgup, waar we de rotswoningen willen bekijken. Dit zag er allemaal zo armoedig uit dat we maar weer zijn doorgereden. Daarna de Pigeonvallei bij Ortahisar bezocht waar we wel de rotswoningen konden bekijken.

Daarna door naar Derinkuyu, waar nog een ondergrondse stad is te bezichtigen. We gaan de ruimtes is, 8 verdiepingen, te bereiken via heel smalle trappen, maar vooral heel laag, dus constant bukken.

Het is niet te geloven dat hier duizenden mensen zich hier hebben moeten verschuilen tegen aanvallen van andere bevolkingsgroepen. Hierna hebben we een camping op het oog, 40 km verder. Helaas, zoals we ondertussen gewend zijn...een klein dorpje, veel armoede, maar geen camping. 5km. verder een groot bord: camping na 2 km. niet dus! Weer een paar km. verder: pension en camping. We hadden de mogelijkheid om op de oprit te gaan staan, met de weg op raam hoogte....toch maar niet. Dan maar weer doorrijden naar Tarsus, want de lijst geeft aan dat we daar terecht kunnen. Het wordt saai, het blijkt een hotel met bijbehorende picknickplek. Er wordt ons gezegd dat we hier de nacht best mogen blijven. We zijn het eigenlijk best wel zat, dus nemen de gok! (misschien een nachtje onrustig slapen). Bij het restaurant ernaast, met uitzicht op een soort waterval, genieten we van een heerlijke maaltijd. Nog een rondje lopen en dan terug naar de auto, waar we worden aangesproken door de eigenaar van het terrein. Zin in thee.....en ja hoor, binnen 5 minuten zitten we rond het tafeltje. Deze meneer heeft 16 jaar in Hamburg gewerkt. Heeft nu een busonderneming en heeft het goed voor elkaar. We worden dringend verzocht om wanneer we volgend jaar weer komen om dan bij hem thuis kennis te komen maken met vrouw en kinderen.

PS: reactie op de mail van Evert Jan: Dat het verslag van 29 juni twee keer op de weblog staat komt niet door de leeftijd maar door het trage Turkse netwerk.

30 juni

We zijn natuurlijk vroeg wakker want we staan pal in de zon. We doen het vandaag rustig aan en volgen de kustweg van Mersin richting Anamur. Wanneer we rond 13.00 uur een camping zien is de beslissing snel genomen, we stoppen. Een heel groot terrein langs de kust (minstens 500mtr. lang. Er staan veel fel gekleurde tentjes(huur) waarvan er maar weinig bewoond zijn. Wanneer we via geen enkele taal met elkaar kunnen communiceren, dit om ons te laten inschrijven, wordt er via de mobiel contact gelegd met een Nederlands sprekende Turk, om op die manier de goede afspraak te kunnen maken. Het is te heet nog voor het strand, dus gaan we lekker lezen. Aan het eind van de middag nemen we nog een duik in het water, daar fris je heerlijk van op. De mensen om ons heen zijn opnieuw heel erg vriendelijk. Helaas is het sanitair niet zo, dat wij er gebruik van willen maken, gelukkig hebben we dan ook ons eigen privé douche!

1juli

Om half zeven worden we al wakker gemaakt door nieuwe kampeerders die hun "tent" (een frame met allemaal lappen dichtgemaakt) vlak naast ons gaan opzetten. Dat betekend dat wij opnieuw "vroeg uit de veren gaan". Bij Kiskalezi gaan we met de watertaxi naar een burcht die een stuk uit de kust in het water is gebouwd.

Hiernahebben wede portemonnee gevuld en daarna onze magen (lekker uit de zon en een koel windje vanuit zee). Dan trekken we iets landinwaarts om de overblijfselen van de tempel van Zeus te bekijken. De weg ernaar toe is heel bijzonder, heel heuvelachtig, bezaaid met grote brokken steen en daar tussenin een diep bruine kleur aarde waarop allerlei gewassen werden verbouwd. Onderweg kleine voor ons ongelooflijke armoedige hutjes, maar wel met een schotelantenne ernaast. De gewassen staan er prachtig bij. Bij de tempel aangekomen bekijken we hoge zuilen, brede muren, een theater enz.

Het is echt onvoorstelbaar echt overal tussen de struiken op tussen kale rotsen staan nog overblijfselen vanuit de oudheid niks beschermd of zo, vaak op de restanten zijn weer hutjes gebouwd. Daarna terug naar de kust via opnieuw een prachtige weg door een natuurpark. Met nog 100km. te gaan hopen we weer lekker op tijd naast de camper te kunnen zitten. De weg loopt helaas niet direct langs de kust, we stijgen, dalen, slingeren zo heel langzaam de goede richting op....met weer heel veel wegwerkzaamheden onderweg het gevolg is dat je tijdenlang op hobbelige gravel wegen moet rijden en het stuift dan ook verschrikkelijk. Het duurt daardoor wel veel langer dan verwacht. Om 8 uur vinden we een camping. Een terras camping, niet zo handig met een grote camper, maar we mogen op het verharde stuk langs het restaurant staan. De baas was er niet bepaald blij mee.

Dan ook daar maar eten, er zit een hele groep, dus dat moet goed gaan. Al gauw verteld de kok dat hij geen eten meer heeft. De mensen die er zitten behoren tot een groep en verzorgen alles snel. Dat is een tegenvaller dat betekend dat ik in m'n warme (29 gr.) huisje nog moet gaan koken. Wanneer ik net begonnen ben, komt de kok vragen of we tomatensoep lusten, want dat heeft hij nog wel. We nemen de uitnodiging graag aan. Voor we het weten zitten we aan een lange tafel met de anderen en krijgen van alles toegestopt. Soep, pannenkoekjes gevuld met kaas, brood, meloen, cola en water. Ondertussen verteld de kok die er ook bij is gekomen dat hij in Nederland heeft gewerkt als assistent kok, maar later als illegaal het land is uitgezet. Hij sprak best wel aardig Nederlands. Met zo z'n hele familie erbij werd het weer gezellig. s´avonds als we buiten zitten te lezen komt de kok nog een bekertje water brengen en soms komen kinderen nieuwsgierig kijken of proberen een praatje te maken met drie woorden engels Whats your name­ ­­????

2juli

Vandaag lassen we weer een rustdag in. Honderd en twintig km. staat er op de tomtom te gaan. Het is opnieuw een mooie route. We rijden door de bananenstreek. Overal in de prachtige valleien hebben ze grote kassen gebouwd waar deze bomen in staan. Wij denken dat er hier geen milieu bewegingen bestaan, want het is een afschuwelijk gezicht. Alles grijs plastic wat je ziet. Zelfs hoog tegen de hellingen op. Een maal op de camping, meer een picknick plek dan camping en dan heel uitgebreid met barbecue plek en tafels en banken.

Geen kampeerders verder, aan 't einde van de middag nog een tentje. Aan de kust ontbreekt het zandstrand, maar met een beetje moeite komen we toch wel in het water. Heerlijk! Vanavond heerlijk gegeten in het restaurant, waar een Nederlandse dame sinds enkele weken de zaak overgenomen heeft. Het is echt zo'n type van de tv serie ,,Ik vertrek" geen duidelijk plan hebben en denken dat het wel gaat lukken. Op onze vraag wat een bepaald gerecht inhield stond ze te hakkelen maar wist het niet ,dus op goed geluk maar besteld en het moet gezegd worden het eten was voortreffelijk, voor Turkse begrippen wel duur € 25.00 Ze is heel enthousiast, maar van de 80 tafeltjes was er 1 bezet (door ons). We hebben haar veel succes gewenst

3juli

We zijn op weg naar Alanya. Wat een cultuur omslag. We rijden een wereld in van luxe! Wat een hotels, met enorme zwembaden, het één nog groter, nog mooier dan het andere en dat km. achterelkaar. We begeven ons tussen het verkeer van touringcars, lokale busjes en taxi's. We gaan eerst het kasteel (ruïne) bekijken dat hoog boven de stad uitsteekt. Smalle straatjes en veel bochten. We komen net niet klem te zitten tussen een bus en een woning. Halverwege wordt het steeds drukker, dus zoeken we een plekje voor de auto en lopen zelf verder. Het is ontzettend warm en dan klimmen....de druppeltjes lopen over gezicht en rug. Pffff. Maar eenmaal boven: wat een uitzicht!

Je blijft foto's maken en filmen. Na een lunch, terug naar de auto en op weg naar de haven. We kunnen een tochtje per boot maken rond de rotspunt van ongeveer een uur.

Ook dit is weer erg leuk en minder inspannend voor ons oudjes! Hierna vinden we het welletjes. In het Acsi-camping boekje hebben we een adres voor een camping, dus op naar camping "de Nostalgie". We vinden het vrij snel. Zijn de enige kampeerders, dus alle kans om een mooi plekje uit te zoeken. Hoog boven het strand, met zicht op zee! Via de trap kunnen we naar 't strand en dat doen we dan ook als eerste. Even zwemmen, dan lekker douchen en na het eten eerst de weblog bijwerken. Internet valt vaak weg terwijl we nog druk met de weblog bezig zijn en dan moet je weer helemaal overnieuw. In Goreme zaten we bij de kantine om verbinding te krijgen. Tot 3x overnieuw omdat de verbinding weg viel en ook nog eens enorm traag was. De temp. daalde rond half twaalf tot 13 graden, maar John (in korte broek nog) wilde niet opgeven!

4juli

Vandaag was het wasdag!!! Nu doe ik onderweg wel steeds kleine handwasjes, maar ondertussen waren er geen schone lakens en slopen meer en een fris bed is wel heel erg prettig. Dus vanmorgen hier alles in de wasmachine, daarna opgehangen en met zon en veel wind is alles binnen een uurtje weer droog en opgevouwen. Kunnen we er weer even tegenaan. We doen nog wat boodschappen en na de lunch gaan we naar het strand. Bij de camping horen ook een apart overdekt stukje strand met ligstoelen, dus dat voelt voor ons 2tjes wel heel luxe. Het is een soort kiezelstrand en loopt heel steil af. Met deze stevige wind erbij, krijg je dan hoge golven. Ik kan me amper staande houden en hou het dan ook gauw voor gezien. John is al gauw een stukje verder en vermaakt zich met zwemmen en z'n bekende "dobber houding", alleen hoofd en tenen zijn te zien. Dan gaan we lekker lezen. Morgen weer verder.

5juli

Vandaag rijden we naar Side waar we de oude stad gaan bekijken. We worden naar een grote parking gestuurd waar het wemelt van de kleine touringcars. Dan op naar de tempel van Apollo (wat er nog van over is) en het theater.

Dit is echt gigantisch groot en erg indrukwekkend. Daarna zien we een kleine moskee. Degene die de toeristen moet vertellen hoe de gang van zaken is, is een beetje sikkeneurig en loopt op iedereen te mopperen.

Schoenen uit, dat wisten we wel. Niet met schoenen op de mat voor de deur: sorry. Niet met blote voeten op de tegels....pff, wat dan wel? Op de tegels je schoen uit, voet op de mat en dan de volgende. Ach zo simpel, je moet het even weten. Dan binnen: klein, maar fijn! We krijgen een papier aangereikt met verschillende teksten uit de Koran. Even snel lezend, komt het me wel heel bekend voor. Eerbied voor elkaar en iedereen.... Als we dat eens allemaal in de praktijk zouden brengen, wat zou de wereld er dan heel anders uit gaan zien.

We lopen verder en worden bij elke winkel, restaurant aangesproken om vooral even binnen te komen. Soms is dat wel eens irritant. Bij de kust aangekomen, opnieuw zuilen vanuit de oudheid. We pakken nog een terrasje(vers geperst sinasappelsap...heerlijk) en gaan dan weer richting auto. Hierna vervolgen we de route en bij Aspendos bezoeken we opnieuw een theater. Het is ondertussen erg warm geworden. Toch is ook dit theater prachtig en nog helemaal intact zodat het nog steeds gebruikt wordt voor opera's.

Hierna wordt het echt tijd om de camping op te zoeken bij Cirelli.

Het is een eindje rijden nog, maar ook tegelijk een mooie route. Het laatste stuk, richting de kust, aan weerskanten, hotels, pensions, winkeltjes (kraampjes). We passeren verschillende campings, maar die zijn duidelijk alleen voor tentjes. Wij passen niet onder die bomen. Wanneer we onze van tevoren geplande camping vinden, is dit ook hier het geval en zo armoedig...doen we niet. Een 500mtr. terug hadden we 2 campers aan het strand zien staan, dus daar hebben we ons bij aangesloten. De eigenaar vond het prima.

Een uurtje later kwam er nog een camper (huur), te weinig ervaring??? Hij reed zich helemaal vast in het zand. Een tractor moest uitkomst bieden, lukte niet. Uiteindelijk is het gelukt met shovel. Toen wilde hij verder het terrein op...prompt, zat ie weer vast, dus opnieuw trekken. Wanneer het schemerig wordt, komt er een auto langs rijden die een soort gas uitstoot om muggen te verdelgen. Misschien wel afdoende wat muggen aangaat, maar het slaat wel erg op je keel. We hebben dit al vaker meegemaakt. Tot laat hebben we weer buiten gezeten.

6juli

Vanmorgen eerst 5 km. gereden naar Chimera. Daar gestopt en gaan lopen we moesten klimmen bij...28 graden, hoge treden en dat een km. lang. Zweetdruppeltjes, hijgen, even stoppen en hup maar weer. Eenmaal boven zagen we op een groot plateau,daar branden tussen de spleten in de rotsen, kleine vlammetjes. Hier komt het gas zo uit de diepte naar boven...

Een heel wonderlijk verschijnsel. Terug liep het een stuk prettiger. Toen kwamen wij menigeen tegen die al puffend vroeg: is het nog ver? Na wat gedronken te hebben gaan we op weg naar Myra. Dit is de plaats waar St Nicolaas bisschop was. Als begraafplaats diende een rotswand, daarin had men voorportalen gemaakt (leken net weer rotswoningen) met daarachter een ruimte hierin werden de doden gelegd. Hiernaast was opnieuw een theater. Hier waren veel toeristen, bussen vol russen!

De camping vinden we bij Kas. We staan op het uiterste puntje, met zicht over het stadje en het water. We gaan even zwemmen en daarna genieten van deze wel heel bijzondere plek.

7juli

Vanmorgen staat het zonnetje vol op de camper te branden, dus kan al vóór het ontbijt de luifel uitgedraaid. Omdat de koelkast niet zo goed meer koelt heeft John het plan om de brander eens schoon te maken. Dat lukt en na een tijdje doet alles het weer. Nu wordt het tijd om weer even het water in te gaan. Na de lunch lopen we nog even naar het stadje Kas en genieten bij de haven van de div. bootjes en mensen. Veel wagentjes met verkoop van maïs kolven, waar gretig gebruik van wordt gemaakt. IJskraampjes ontbreken helaas.

Weer terug duikt John nog een keer het water in en daarna gaan we lekker eten op de camping. Daar ontmoetten we een engelse dame die in haar eentje van mei t/m september door Europa trekt in een camper, zelfde formaat als die van ons. En zo is er al bijna weer een dag voorbij.

8 en 9 juli

We hebben besloten om niet via de binnenweg naar Pamukkale te rijden, maar de kustroute eerst nog even te volgen. Dit om meer zekerheid te hebben om een camping te vinden. Het is een prachtige route. Soms rijd je hoog langs de kust, wat een prachtig uitzicht biedt over water en eilandjes. Dan weer door meer bos/rotsachtig gebied. De weg is prima (heel breed) en weinig verkeer. Halverwege de middag besluiten we toch maar richting Marmaris te gaan en daar een camping aan het water te zoeken. Het is rond de 40 graden en dan kan een beetje water + wind misschien voor wat verkoeling zorgen? Marmaris ligt aan een baai en net buiten de plaats ligt de camping.

Het is even wennen, na Kas, maar goed we hebben een plek en wanneer je fotografeert vanaf het terras waar we naast staan, dan is het een prachtig plaatje. De rommel om ons heen nemen we voor lief. Dat de douches voor de dames vol parasols staan ook. De herenkant heeft wel mogelijkheden tot het verkrijgen van een fris gevoel. We gaan dus lekker zwemmen. Ook het restaurant nodigt niet echt uit, dus gaat deze dame bij een temp. Van 37 gr. binnen toch maar proberen er iets lekkers van te maken. 's Avonds genieten we van de "heerlijke muziek" naast ons, achter ons en vanuit de stad klinken de bassen tot ver over het water tot heel laat.Het leek de bulderbaan van Schiphol wel.Maar we hebben vakantie en mopperen dus maar een heeeel klein beetje...

Na een toch redelijke nachtrust, hebben we de volgende dag er weer zin in. Opnieuw een mooie route maar nu het binnenland in. Wel weer heel erg heet 39 graden. Eenmaal in Pamukkale worden we door div. mensen aangeklampt om toch vooral voor hun camping te kiezen (erg vervelend). We hebben een plekje, onder de boom en er is zelfs een zwembad bij! Na een paar baantjes gaan we lekker lezen, morgen gaan we de omgeving bekijken. s'Avonds tegenover de kalkrotsen heerlijk gegeten. Nu zitten we naast de camper om 10 uur terwijl het nog 33 gr.is.

Morgen gaan we de kalkbassins bewonderen.

10 juli

Eigenlijk is een verslag overbodig. De foto's van vandaag zeggen genoeg. Na ongeveer 5 minuten lopen zijn we al bij het begin van ons doel. De kalkbassins, na 100mtr. moeten de schoenen uit en loop je gewoon door het water.

Een zeer gevarieerd gezelschap (toeristen) gaan dezelfde weg. De één dik aangekleed, met hoofddoek e.a. weer in zwembroek of bikini. Hoe hoger we komen hoe meer bassins, tegelijk een prachtig uitzicht op het stadje beneden.

Na de vele bassins kunnen de schoenen weer aan en boven is een complete stad uit de oudheid uiteraard zijn alleen de vele ruines nog ervan over. Het is ontzettend warm, dus we doen het lekker op ons gemak, een bankje onder de boom....lekker even bijkomen en genieten van al dit bijzondere. Er is ook een thermaal Turks bad boven maar er zijn weer busladingen Russen gekomen dus dat slaan we over. Op de terugweg neemt ook John z'n kans nog even weer om in het bassin te gaan zitten. Omdat ik geen zin heb om kletsnat naar beneden te lopen houd ik het bij alleen maar pootje baden. Eenmaal bij de camper terug, nemen we eerst weer een duik in het zwembad. Daar koelen we weer even van af!

Vanavond weer lekker gegeten, we worden al herkend wanneer we door het restauranten straatje lopen (komt zeker door die twee witte koppen?)...ja??? Vandaag hier? En bij vertrek roept de buurman lachend: tot morgen?

We blijven ons verbazen over de enorme rommel. Eigenlijk zou je van zo'n toeristenplaatsje verwachten dat het er netjes uitziet, maar dat zal wel mijn Nederlandse instelling zijn.

11 en 12 juli

Al een paar dagen horen we tijdens het rijden dat er iets onder aan de voorkant niet goed zit van de camper. Het treedt pas op na ongeveer een half uurtje rijden, maar toch! Nu heeft John ontdekt dat er in de buurt een Mercedes garage is, dus voor de zekerheid gaan we toch even langs. We zijn er al om kwart over tien, Dan hebben we 2 problemen, allereerst de taal, want met een klein beetje Duits van de eigenaar komen we niet veel verder en het 2^de wanneer de auto een tijd stil staat, is het probleem met wegrijden dus eerst weer weg. Ook met de vertaalfunctie op de computer komen we niet veel verder. We bellen de Mercedes centrale en leggen ons probleem voor. Zij zorgen voor contact met de garage hier. Het duurt even, maar na 2 uurtjes wachten, moet er een ritje gemaakt worden. Ja hij hoort wat het is. Gelukkig denken wij....dan verschijnt op het beeldscherm de Turks vertaalde tekst in het Nederlands: de achterbanden zijn versleten.....kijk dat vinden wij een raar verhaal en aan onze reactie ziet de man ook dat wij het hier niet mee eens zijn. Dan wenkt hij ons om mee te komen naar de auto en wijst het probleem aan. Iets met een scharnierpunt met de voorwielophanging. Dit was iets wat John ook had gedacht of de schokbrekers. Dus prima, we laten het repareren. Weer wachten. Maar er wordt goed voor ons gezorgd er wordt voor ons twee kofka's besteld en na een poosje komt een mannetje het brengen met een flesje drinken, wij blij, totdat we van het rode vocht hebben gedronken, het blijkt tomatensap te zijn, maar zo ontzettend scherp gekruid dat we met veel moeite een glaasje gedronken hebben en gelijk weggespoeld met veel water maargoed we zitten in een koele ruimte. Om 4 uur, nogmaals een ritje en we kunnen weer verder. Na 500mtr. vraag ik: hebben ze de wieldop er wel weer opgedaan? Stoppen, kijken...nee dus!

Na een half uurtje....ja hoor het bekende geluid is weer terug. We geloven het wel.(volgens mij is het de schokbreker waarvan de olie zo dun wordt dat het geen voldoende smering meer geeft) We hebben de zon pal op de voorruit en nog 180km te gaan. Het is ongelooflijk warm, er staat een hete harde wind. Wanneer we ook nog wat boodschappen hebben gedaan geeft de buitenmeter 50 graden aan. Er is weinig aan te doen, dus elkaar even oppeppen en wat lekkers en daar gaan we dan ondertussen drinken we liters water. Gelukkig kunnen we lekker doorrijden en rond half acht komen we aan in Kusadasi. Wanneer we het echte uitgaanscentrum doormoeten en dan lezen: na 375mtr. bestemming bereikt...zinkt de moed mij in de schoenen, maar zeg maar niks. Maar wie schetst m'n verbazing, aan de linkerkant de haven en rechts allerlei hotels en bij 1 ervan kun je naar achteren rijden en kom je op een groot kampeer terrein. John gaat gauw douchen en ik zorg voor nasi. Het blijft warm en bij 35gr. duiken wij rond 11 uur ons bed in!!!!! (we kijken nog even wat het weer is in Nederland en zien dat het daar ± 20 gr. is met veel regen)

We hebben geen zin om in deze toeristische badplaats te blijven en rijden al vroeg naar Epheze. We hebben vaker een bekende opgravingplaats bezocht maar het is voor het eerst dat we zo'n drukte meemaken.

De parkeerbeheerder vraagt ons terug te gaan. John zegt: kom ik helemaal uit Holland om dit te bekijken en dan nu weer weg? "Ga dan eerst maar even naar het strand en kom na een paar uur maar weer terug". Wanneer we toch doorrijden, wenst hij ons niet al te vriendelijk een prettige dag. De volgende parkeerbeheerder is een stuk vriendelijker, rent een eind voor ons uit om een plekje aan te wijzen. Wat een bussen...wat een mensen. Dit moet toch wel heel bijzonder zijn. Nou dat was het ook. Veel nog grote stukken intact

en een speciale plek waar men probeert uit duizenden stukjes de mozaïek weer in originele staat te krijgen. Dit is wel heel bijzonder om te bekijken.

Na een paar uur en vele zweetdruppeltjes verder, nemen we nog een heerlijk glas vers geperst sinaasappelsap en dan wordt het weer tijd om de camping te zoeken. We vinden er eentje bij Bergama (vroegere Pergamon). Wat een goed verzorgde plek is en met een prachtig zwembad. Hier willen we wel 2 nachtjes blijven. Het lijkt ondertussen ook iets koeler te worden, wel waait het erg hard.

13 en 14 juli

Toch wel lekker om de spullen te kunnen laten waar ze staan. Na het ontbijt vertrekken we met de Dolmus naar het stadje. Uit het gebrekkige Duits van iemand van de camping heb ik begrepen, eerst met de bus naar 't centrum en van daaruit met de taxi naar de Akropolis. In het plaatsje bekijken we eerst de ruïne van wat ooit een prachtige kerk o.i. geweest moet zijn. Ook hier zijn ze weer druk bezig om allerlei bij elkaar passende stukjes te vinden. Het blijft indrukwekkend om te zien, hoe die grote brokstukken op elkaar gestapeld zijn, zo hoog...blijft de vraag: hoe deden ze dat en waarom zo hoog. Hierna nemen we een taxi naar de Akropolis. Voor we dit gaan bekijken, eerst een heerlijk glas Jus d'orange en een soort pistoletje (gevuld met?).

We waren natuurlijk al door iemand aangesproken die ons allerlei adviezen gaf (had weer in Venlo gewerkt). Toen hij zag dat we bij een klein tafeltje gingen zitten, wees hij ons op een prachtig plekje achter het eettentje...wat een uitzicht. Dan de Akropolis..een heel groot terrein met heel veel stukjes (ruïnes) uit het verleden. Zuilen gangen, theater, prachtige marmeren zuilen met ook nog hier en daar duidelijke tekeningen erop. Moeilijk uit te leggen. De foto's zeggen meer dan mijn tekst. In Ephese was het ontzettend druk maar hier liepen maar een paar mensen.

Hierna gaan we terug met de cabinelift!!! Wie verwacht dit in dit gebied? Eenmaal terug in de stad gaan we opzoek naar de bazaar. We kwamen in heel smalle straatjes met enkel dekbedovertrekken, maar dan gevuld. Hier er daar zag je een oud mannetje, zittend op de vloer, bezig handmatig de stiksels erin te maken. Het volgende straatje aan weerskanten schoenen, schoenen, schoenen in alle maten en soorten, alles door elkaar,zo had elk straatje zijn specialiteit. Hierna wilden we terug naar de camping. Om de bus te nemen, hoef je je hand maar op te steken en de eerste de beste bus stopt voor je. Maar hoe weet je welke???? Vragen dus...dat blijkt niet zo eenvoudig. De derde chauffeur zegt: stap maar in. We hoefden niet te betalen (3 lira), maar hij stopte iets verder bij een busstation en kon ons niet duidelijk maken wat we nu verder moesten doen. We besloten om dan toch maar weer een taxi te nemen. Binnen 10 minuten: camping. We hadden nu echt zin om even te gaan zwemmen. Maar rondom het zwembad was ook het restaurant. Alle stoelen waren omkleed met wit linnen en een grote paarse strik. Een groot boeket leg in het bad. (feest vanmiddag???)

Nu waren wij zo braaf om dan maar onder de douche afkoeling te gaan zoeken. Gauw de lakens in de wasmachine en een handwas. Het water droop eruit bij 't ophangen, maar binnen het uur kon alles opgevouwen worden. Wat een lekker gevoel. Toen om half acht er nog geen bruiloftsgasten gasten waren en de nieuw binnenkomende kampeerders wel het water in doken, hebben wij dit voorbeeld toch ook maar gevolgd. Rond half negen kwam dan toch het bruidspaar met hun gasten. Voor het naar bed gaan zijn we nog even gaan kijken. Veel muziek en er werd wat gedanst. Tot onze grote verbazing stond er op de tafels alleen een asbak. Geen rondrennende obers om iedereen toch maar te voorzien van een hapje of een drankje. De gasten zaten braaf rond hun tafeltje. Rond elf uur waren wij toch echt wel aan slaapje toe, maar de bruiloftsgasten hadden er nog zin in. Ondanks de herrie zijn we toch vrij snel in slaap gevallen.

Lekker uitgerust, gaan we vandaag weer op stap. Geen direct doel onderweg, gewoon richting Canakkale. Net voorbij Troye is er een camping aan het strand en dat wordt ons einddoel, verder zien we onderweg wel. De route is opnieuw hier en daar prachtig. De rijstijl van de bewoners hier in Turkije is verbazend. Passeert een auto je rakelings en dan laat opeens z'n gas los zodat je opeens vol moet remmen, of sta je op een 2-baans weg stil voor een stoplicht, dan heb je de kans dat er uiteindelijk 3 of 4 auto's naast elkaar staan, met de kans dat de meest rechtse ook nog linksaf wil. Bussen en vrachtauto's staan net zo makkelijk op de linkerbaan voorgesorteerd en met een dikke rookwolk uit de uitlaat proberen ze toch, bij groenlicht voor de andere te komen. Het stoplicht laat via cijfers zien dat het bijna op oranje en groen gaat springen. Bij 3..2...beginnen de achterste chauffeurs al te toeteren!!! John gaat al aardig wennen aan dit alles en toetert er soms ook lustig op los.

Het is verbazingwekkend hoe de vrachtwagens soms geladen zijn.

Na een lange rit blijkt de camping alleen geschikt voor kleine tentjes (staan allemaal schuin). Daarom gaan we 10 km terug naar Troye, waar we welkom zijn (geen zee, geen zwembad), maar dat geeft niet! We worden super vriendelijk ontvangen, maar na een tijdje is het minder leuk, te opdringerig. Wanneer we omdat het ook weer heel warm in de auto blijft op het "terras" gaan eten, voelen we ons daarna helemaal beetgenomen. Voor het eerst hadden we geen camping prijs gevraagd en ook geen prijslijst gezien. Ook wat eten betreft waren we weer te goed van vertrouwen. Het werd een duur avondje. Maar goed dan maar beter opletten in 't vervolg.

15 juli

Wat een nacht. De honden in de wijde omgeving waren heel onrustig en onze waakhond naast de camper reageerde daar dan prompt op. Toen de gebedsoproep vanaf de moskee bij zonsopgang die was ook vlakbij, en daarna het kraaien van de hanen!

Ja vakantie vieren blijft leuk met al z'n ups en downs. We zijn dan ook heel snel vertrokken vanmorgen. Op weg naar Canakkale waar we de zee van Marmara moeten oversteken.

Er zijn weer veel wegen veranderd en de bewegwijzering naar de haven ontbreekt, bovendien wil Mieppie ons ook elders overlaten varen, dus na wat aarzelen volgen we haar aanwijzingen toch maar. Weer heel apart om te zien, al die grote zeeschepen van en naar Istanbul. Daarna volgen we een route via Sarkoy, waar volgens de lijst van de ambassade 2 campings zouden moeten zijn, maar wij hebben onze twijfels. Gaan ook niet zoeken, gelijk maar vragen. Hoewel degene bij het busstation alleen z'n eigen taal sprak, het woordje camping is internationaal. Maar hoe moest ie uitleggen waar we konden staan. Want al snel bleek, waar wij al bang voor waren, er was geen camping, maar je mocht gewoon aan het strand gaan staan. Toen ik weer naar de camper liep met de aanwijzing, 500mtr. terug, dan links enz. ....stapte er een jonge dame naar ons toe: zoeken jullie een camping? Mijn vader rijdt wel even mee om de weg te wijzen. Kijk...dat is nog eens aardig. We kwamen op dezelfde plek uit als de aanwijzing die ik had gekregen. Even was er twijfel....een weggetje, onverhard, direct aan het water, waar iedereen voor de camper langs rijdt? Niet het meest ideale, maar het alternatief was zo wie zo nog een paar uur rijden. Dus we doen het.

Uiteindelijk hebben we na een lui middagje aan het water, heerlijk geslapen.

N.B. Er staan veel meer foto's in de map foto's

16 juli

We hoeven vandaag niet ver te rijden. We rijden door grote valleien, met koren - rijst -en zonnebloem velden. Edirne is het einddoel en de camping bekend. Dus die is zo gevonden. Het zwembad is ook nog gevuld, dus duiken we er regelmatig even in om af te koelen. Vandaag was het weer 35 gr. en geen wind. Onderweg bedacht ik dat het toch wel opvalt hoe hecht de families hier met elkaar omgaan. Hoe b.v. bij een restaurant de hele familie ingezet wordt om te helpen. Van jong tot heel oud. Ook de zorg voor oude oma's en opa's is ontroerend, hun kinderen zijn duidelijk heel trots op hen! Terwijl ik dit schrijf is John bezig de route voor de terugweg uit te stippelen en de muggen doen hun best om een paar flinke steken in ons tere huidje achter te laten.

17, 18,19 juli

Vandaag een heuglijke dag die we samen gaan vieren. Geen ontbijt op bed, want daar is het te warm voor, maar buiten is het ook prima. Met de mobiel vlak naast John z'n ontbijtbordje (je weet maar nooit of er ook nog iemand belt). Na de lunch willen we de dag verder in Edirne doorbrengen en afsluiten met een lekker dinertje. De stad heeft behalve moskeeën niet veel bezienswaardigheden en zelfs op het terras is het ontzettend warm. We besluiten dan ook om de bus terug te nemen en de dag verder door te brengen in het zwembad

en naast de camper. Het diner maak ik dan wel zelf. De volgende dag, na wat boodschappen gedaan te hebben en de turkse lira omgezet te hebben in diesel...gaan we richting grens. Het is er heel rustig, maar voordat je alle hokjes gepasseerd bent, ben je toch wel ¾ uur verder. Ook kreeg de binnenkant een inspectie, zelfs de matras werd omhoog getrokken. Hierna was het kilometers achter elkaar rijden door Bulgarije. We missen ook de rustplekjes. Die bestaan uit een insteekplek bij benzine pomp of je moet tevreden zijn met een grote uitwijkplek langs de snelweg, maar die ligt dan wel bezaaid met plastic flessen en andere troep. Dus snel even wat drinken en daar gaan we weer. Even over de grens bij Niss (Servië) kunnen we weer overnachten bij het hotel. Het is er deze keer een stuk rustiger en we slapen dan ook prima. Vandaag gaan we richting Belgrado en de Kroatische grens naar Zagreb. Het is een prachtige route, met vooral stille en goede wegen, dus de kilometers schieten op die manier snel op. In Zagreb proberen we nog 1x een garage te vinden, want het blijft niet echt fijn rijden met een auto waarvan je het idee hebt dat er iets niet klopt. En jawel het lukt, we krijgen een wijknaam van een pompbediende en na een tijdje zien we het grote Mercedes teken. Hoewel ze niet echt gespecialiseerd zijn in bestelwagens en het ook al na vijven is, worden we direct geholpen en er wordt heel serieus naar de oorzaak gezocht. Uiteindelijk zeggen ze dat wanneer het euvel nu toch terug komt het echt niks ernstigs kan zijn. Dus op naar de camping. Die is hier hemelsbreed een paar km. vandaan, maar omdat de ingang alleen via de snelweg te bereiken is, moeten we toch nog weer 12km er voor omrijden. Het is een grote camping, met naar onze begrippen van de afgelopen weken veel bezoekers (o.a. landgenoten). We genieten nog even van de buitenlucht en de aangename temperatuur. Hierna, snel douchen en heerlijk slapen.

20 juli

Helaas van dat laatste kwam weinig terecht, we stonden pal langs de snelweg, er waren veel jongeren die precies hun "hangplek" vonden onder de boom naast de camper. Toen het uiteindelijk begon te regenen, waren ze gelukkig snel vertrokken, maar slapen lukte niet echt. We zijn dan ook op tijd weer richting snelweg. Wat gaan we door een prachtige omgevingen alles zo mooi groen, blauwe luchten met ja....weer wolken, dat ziet er toch ook wel weer geweldig uit. Nadat we in Slovenië nog profiteren van de lage diesel prijs, rijden we Oostenrijk binnen. Hier gaan we van de ene tunnel over naar de ander (minder leuk), bij elkaar opgeteld denken we toch wel 60/70km. door tunnels gereden te hebben. Halverwege de dag worden de luchten wel erg donker en het gaat ook echt regenen, niet zo maar een beetje, nee het uitzicht wordt grauw, grijs en héééél nat met daarbij een hele harde wind en de temperatuur gezakt tot 15 gr.. Het is wel wennen een verschil van 20 gr. We besluiten door te rijden tot Neumarkt in der Oberpfalz. Hier moet een grote camperplek zijn. Gelukkig dit klopt en we zijn niet de enigen die dit wisten. We horen zo nu en dan een trein en verder is het ....stil! als we nu niet lekker slapen!!!

21 juli

Het is droog en we rijden al vroeg weer op de snelweg. De bedoeling is om vandaag zo'n 480km. nog te rijden en dan vanavond op de camping neer te strijken waar ook Karin en Peter zijn. Het zit eigenlijk allemaal best mee, zo nu en dan een spettertje, mooie vergezichten en....wat nog niet vermeld is....de camper rijdt weer heerlijk na het bezoek aan de garage. Wanneer John ineens ontdekt dat het reserve lampje van de benzinetank brandt (hoe lang al??) is het opnieuw Mieppie die verteld dat er over 3 km. een pompstation is. Dus, probleem opgelost. Rond half zes staan we op de camping, de Bollen zijn nog ergens onderweg, maar wij installeren ons alvast. Na een half uurtje....Opa, Oma. Het wordt een gezellige avond met samen eten koken, badmintonnen, spelletjes doen enz.

22 juli

Vandaag lekker uitgeslapen en na de koffie, samen op weg naar een waterkracht centrale. Interessant en leerzaam. Daarna nog naar boven om het grote stuwmeer te bekijken en tenslotte nog wat boodschappen voor de volgende dag gehaald. Heerlijk met elkaar pizza's gegeten en s´avonds lampionnen optocht voor de kinderen met zelfgemaakte lampions

en daarna nog een kampvuur. Ook dit is vakantie en een gezellige afsluiting van onze lange reis...morgen het laatste stukje.

23 juli

Niet alleen voor ons, ook voor de kinderen zit de vakantie erop. Het lijkt Vera leuk om met ons mee terug te reizen. Wanneer we vertrekken blijkt één van de achterbanden bijna leeg, die moet dus eerst wat lucht aan de binnenkant