Volgens de gegevens zou de boot op 31 mei vertrekken,maar nu blijkt dat het 4 juni is geworden.De aankomst in Halifax is gelukkig maar 1 dag later als gepland.

Route

In grote lijnen gaan wij deze route volgen. We beginnen in Halifax aan de Oostkust en gaan dan via Toronto naar de Westkust.Daarna weer terug naar de Oostkust.

Dat was vroeg opstaan vanmorgen. Maar om half zeven waren we dan ook op Schiphol. Na een laatste kus voor Karin en Vera, stapten we de vertrekhal binnen. Eindelijk de reis gaat beginnen. Drie uur van te voren aanwezig is erg lang, maar wanneer je zoveel vrije tijd hebt moet je niet zeuren!Het verliep allemaal prima, veel controles, maar geen problemen. Al met al stonden we half acht nederlandse tijd in Halifax. Toen met de bus naar het hotel en daar natuurlijk snel kijken of ook inderdaad alles werkt zoals we had gepland hadden! En zowaar: met de skype tel. konden we de kinderen informeren over de reis. En wat heel bijzonder is, terwijl ik dit verslag maak, kan John genieten van het laatste stukje van de voetbalwedstrijd: Ned-Roemenie!

Woensdagmorgen staan we vroeg op na een nacht lang slapen (6 uur tijdsverschil). Het miezerd maar dat geeft niet, wij zijn heel benieuwd hoe deze dag gaat verlopen. We hebben 2 verschillende adressen gekregen waar we ons met de papieren moeten melden. Dat geeft geen problemen. Ze vroegen: heeft u levensmiddelen, zaden...guns???? Na drie keer:no, kregen we het fel begeerde stempeltje. Toen met de taxi naar de haven. Wat een vreemde ervaring, na een kwartiertje rijden zagen we ineens onze camper op een heel groot terrein! Na nog een keer wat vragen, wat papieren, een stempel, kregen we dan toch de sleutels! Alles zag er nog prima uit! Snel ingestapt en weggereden. Ons Miepie (TOM-TOM) geinstalleerd, Halifax ingetoetst, maar zagen al snel dat we Engeland hadden. Omschakelen naar Canada en ja hoor ze zegt: bij de volgende rotonde....! Heerlijk die bekende stem!

Met het gas duurde het iets langer. Elke pompbediende wist dat er een station was in Halifax voor autogas, maar welke. Dat werd een beetje van het kastje naar de muur verhaal, maar het is gelukt! Levensmiddelen en op de camping water....onze vakantie kon beginnen.

De volgende morgen: mooi weer en een prachtige route (denk aan zuid Noorwegen/Lofoten) gereden naar Peggy's Cove. Een heel bekend plaatje van Nova Scotia zagen we nu in het echt!a

Na 15 min. trok de mist op uit zee!Dus de weg vervolgd, ondertussen nog inkopen moeten doen voor de electr. aansluiting, want hier hebben ze weer heel andere stekkers! Voor John geen probleem, eenmaal op de camping had hij die snel in elkaar gezet en konden we gewoon de omvormer van 110 naar 220 gebruiken! Vandaag, mooi weer en een flink eind gereden, allemaal prachtige routes! Nu staan we op de camping in Baddeck en hebben we zoals jullie kunnen merken Wifi aansluiting en konden skypen met....de kinderen. Nu wordt het tijd voor een glaasje en het boek, morgen de Cabot trail! (nationaal park)

Eindelijk weer een camping met Wifi, dus voor het slapen gaan nog even jullie op de hoogte brengen. Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat het half vijf in de morgen in Nederland is , dus ligt iedereen hoop ik lekker te slapen. Dan is het ook al 25 juni, voor ons een bijzondere dag: Marielle van harte gefeliciteerd! We proberen contact met je te zoeken later op de dag! Onze reis verloopt prima. We hebben de Cabot-trail gereden (een aanrader volgens de gidsjes, mits het niet mistig is). Bij ons kwam na een drie kwartier de mist opzetten, waardoor we weinig van het uitzicht zagen. Opeens ja...strak blauwe lucht, maar de wolken lagen toen lager, dus geen uitzicht op al die kleine eilandjes langs de kust! De camping dus maar gezocht en toen was het inmiddels mooi weer geworden, strand wandeling gemaakt, en daarna....het boek! De volgende dag, hebben we een boottocht gemaakt: whale-watch! Mooier weer kon het niet zijn, strakblauwe lucht en binnen een kwartier de eerste ( kleine soort) walvis. Soms alleen en dan weer in groepjes!

Na deze prachtige trip was het nu toch wel echt tijd om richting Toronto te gaan. Het is nog steeds even wennen.

De wegen vertonen soms enorme gaten, dan heb je weer prachtig asfalt! Is er een wegopbreking, dan staat er een mannetje/vrouwtje met een stopbord. Je staat dan zo een kwartier te wachten. Is het tegenliggend verkeer gepasseerd, dan wordt het bordje gedraaid en rijd je achter een volgauto aan.

Het is eigenlijk te lang geleden dat we geschreven hebben. Maar dat komt omdat toch niet elke camping Wifi heeft.

Ook waar we nu zitten, vrijdag 4 juli geen mogelijkheid. Dan toch maar een stukje schrijven en het later versturen.

Vorige week woensdag waren we op tijd in Toronto, vonden dankzij “miepie”direct de camping midden in de stad! Wat een campers, wij kijken onze ogen uit! De highway rijd prima, de maximale snelheid is 100 km. Maar toch daveren de grote vrachtwagens van 35 mt. lang ons met 120 km voorbij. De volgende dag op naar het vliegveld (15 min rijden). We vinden een plekje op een groot parkeer terrein en met een shuttle laten we ons naar de ontvangsthal brengen.

De volgende dag met de andere campers door Toronto gereden, naar Codrington. Voor de 2 chauffeurs gelijk een vuurdoop, het was verschrikkelijk druk op de weg vanwege een nationale feestdag. De Canadezen hadden een lang weekend vrij!

Het was al 7 uur toen we bij Hans en Jessica arriveerden. Iedereen was er al. Reuze gezellig…een grote tuin vol met mensen (35 pers.) 4 campers in de tuin en nog 3 tenten. Maar daar had niemand last van, ruimte genoeg om nog in een grote kring te zitten rond het kampvuur! Dan bleef er nog heel veel ruimte over voor volleyballen en ander spelen. Ik zei het al eerder, alles in Canada is groot.

We hadden echt een geweldig weekend met z’n allen. Het enige wat zo nu en dan roet in het eten gooide waren de enorme hoosbuien. Maar dan waren daar weer de muskieten tenten waar we in konden. Zondag gingen we met een groepje naar het strand (Lake Ontario). We waren er nog niet zo lang of er kwam weer een grote donkere wolk opzetten. Ineens begon het te regenen en in de verte te onweren…en onze haren gingen recht overeind staan van de statische elektriciteit. Lachwekkend natuurlijk, maar ook best wel eng, dus snel naar de auto en terug naar huis. Eenmaal weer terug, bui over en gingen we met een grote groep volleyen.

Maandagmorgen wilden we wegrijden, de eerste camper reed zich vast op het steile pad,vanwege de regen was het erg modderig geworden. Toen was er nog maar 1 manier om weg te komen: over het prachtige gazon! Sorry…sorry! Hopelijk hersteld het zich snel!

Het was heerlijk rustig op de weg nu, terug naar Toronto om de Niagara watervallen te gaan bekijken. Met z’n drieën op de campground! En snel met de bus naar de watervallen! Wat een spektakel, zowel het natuurgeweld van het water, als het grote circus eromheen. Ook hebben wij met de boot ,,Maid of mist`` tot vlak onder de waterval gevaren. Voor de helikopter vlucht (had John aan Eef beloofd) waren we helaas te laat. Dus toen lekker gegeten met Evert en Johanneke samen. De stad is net Las Vegas enorm veel neon reclame en toeters en bellen.

De volgende morgen waren we vroeg op, met Eef in onze camper opnieuw naar het vliegveldje. Een strakblauwe lucht…binnen een kwartier gingen mijn mannen de lucht in. Eenmaal terug kreeg ik enthousiaste verhalen. Ondertussen had de rest heerlijk gezwommen, dus na een kopje koffie op weg naar de volgende plek! We rijden door naar Rockwood waar we weer een prachtige open plek hebben samen. ’s Avonds opnieuw een kampvuur. En om 10 uur een prachtig vuurwerk in de verte!(vanwege de Nationale feestdag)

Woensdag rijden we naar Sauble falls. Helaas nam de binnenweg toch teveel tijd in beslag, dus geen kano tocht meer mogelijk. Wel hebben we nog langs de rivier met waterval gelopen.

Donderdag eerst 15 min rijden en daarna maakte we een prachtige wandeling naar een cove! Gelukkig hadden we de weg gevraagd naar de parkeerplaats, want de weg die we op moesten was onverhard en met grote gaten vol water en aan tegenliggers hadden we al helemaal geen behoefte!

Na weer 1½ uur rijden stonden we in een nationaal park, waar we een trail hebben gelopen van ruim 2 uur, langs kliffen en kloven aan de Georgian Bay. Prachtig!

De rest wilde nog een dagje blijven en wij hadden besloten nu afscheid van hen te nemen en samen weer verder te gaan!

20 km verderop was de mogelijkheid voor een boottocht met glazen bodem, zodat je de wrakken die er lagen kon bekijken we voeren er dwars over heen. Bijna weer terug in de haven, zagen we 2 héééél bekende auto’s! Helaas was er geen plek voor hun om nog een nacht te blijven, dus namen we weer samen de ferry om naar het schiereiland Manitoulin (voormalig Indiaanste grondgebied) te gaan. Daar staan we nu, maar wel elk op een andere camping, want zij blijven hier een paar dagen!Wij gaan verder naar het Westen

Wij worden regelmatig aangesproken door de Canadezen ,, where are you come from`` Vaak komen hun ouders of zijzelf ook van Europa

Terwijl ik bijna opgegeten wordt door de muggen, een snel berichtje. Binnen lukt het internetten namelijk niet.

We hebben nog steeds prachtig weer en rijden ondertussen al 2 dagen op Highway 7. Een prachtige route langs veel grote meren en dus prachtige vergezichten. Het doet een beetje aan Griekenland denken maar dan veel groener!

Sorry...ik stop, de muggen maken het me echt onmogelijk! We staan op een camping bij Thunder Bay!

Jullie allemaal de groeten,John en Ditty

Vandaag worden we later wakker dan we gewend zijn. Geen zonnetje wat ons wekte. Tegen de tijd dat we klaar zijn voor vertrek, zien we de eerste stukjes blauw al komen.

De bedoeling is om vandaag Fort William te gaan bekijken.

Een kwartiertje te gaan en we zijn er. Een prachtige omgeving/parkachtig, groot (bijna leeg) parkeer terrein. We gaan informatie inwinnen, maar eenmaal binnen konden we gelijk doorlopen….een weggetje door het bos en we kwamen op een groot terrein met allerlei verschillende houten huisjes/gebouwen. Helaas hadden we ons nog niet ingesmeerd tegen de muggen en dat hebben we geweten! Vanaf nu…zodra we naar buiten gaan…..smeren!

Al gauw kwamen we erachter dat Fort William een soort nederzetting was uit de 19^e eeuw. Dit was een ontmoetingsplek waar pelsjagers uit het noorden en de handelaren uit Montreal elkaar ontmoeten om handel te drijven. De oorspronkelijke bewoners, Aboriginals, hun pelsen verruilden voor dekens, wapens en touwen!

Elk huisje had z’n eigen identieke bestemming nog! Zo werden er vaten voor whisky en olie e.d. gemaakt! Van berkenbast prachtige kano’s, het vervoermiddel van die tijd. .Doet een heel klein beetje aan het Archeon in Alphen denken. Maar dit vond ik echter overkomen. De mensen die er werkten bleven ook echt in hun rol! De dokter vroeg naar ziektes en wilde je zonodig van advies dienen. Eenmaal in het ziekenhuis (5 bedden), werd gevraagd of we al bij de dokter langs waren geweest

Het is vanmorgen nog steeds somber, we blijven toch vertrouwen op beter weer!

Dat wordt dan ook niet beschaamt, want na een uurtje breekt de zon door. Wat is het toch overal even mooi! Het vele rijden is absoluut geen straf. Het is genieten, brede wegen met nog bredere bermen, begroeid afwisselend met wit/gele en oranje bloemetjes gewoon tussen het groen. Dan weer afgewisseld met stukken mos, rotspartijen, meren of riviertjes! Geen haarspeld bochten, hoofdzakelijk rechte heuvelachtige wegen.

Voor een kopje koffie stoppen we even bij Mac Donalds, kunnen we tegelijk kijken of het klopt dat je hier internet verbinding kunt maken. En ja hoor, het verslag kan weer verstuurd worden en ook een telefoontje via skype geeft geen enkel probleem!

Dan gaat de reis weer verder….nog wat inkopen, een broodje eten op een mooi plekje en zo gaat ook deze dag weer heeeel snel. Dan komen de donkere wolken opzetten en daarmee de eerste regenspetters. De camping stellen we nog maar even uit! Het wordt zwarter en het begint te onweren en het water komt met veel kracht van boven! Na een half uurtje…zon, maar dan hebben wij ook de grens bereikt van een nieuwe staat: Manitoba. We zoeken wat informatie op bij het centrum (soort ANWB) en binnen 10 min. rijden we een prachtige camping op!

Bij het indraaien van ons plekje is daar: Jan! Hij spreekt ons aan in vloeiend Nederlands. Ook z’n vrouw Grietje komt erbij. Na 10 min. is de afspraak voor die avond gemaakt, we gaan samen een glaasje wijn drinken. Na een wandeling langs het meer, en een lekkere maaltijd, komen ook de overburen even een praatje maken. Allemaal hebben ze Nederlandse ouders!

Eenmaal bij Jan en Grietje wordt het heel gezellig. Hij verteld over hun leven in Canada (vanaf 1980, geëmigreerd vanuit Wolvega) , was teler van zonnebloemen op een bedrijf van 300 hectare, is nu gestopt, heeft z’n huis verkocht en trekt met z’n grote camper ’s winters naar Mexico en is ’s zomer in de buurt van Winnigpeg of komt naar Europa en trekt daar door verschillende landen. In een paar uur tijd leren we heel veel over Canada! Heel boeiend, en zo weten we nu hoe het komt dat hier en daar veel dode bomen staan of waarom de bomen gewoon bovenin zijn afgebroken (vanwege het vele water waarin ze staan en door zware ijzel waardoor het gewicht te zwaar wordt).

De volgende dag nemen we afscheid van deze heel bijzondere mensen. Ons was voorspeld dat het na zo’n 20km. saai zou worden: vlak en alleen maar akkerbouw!

Maar wat is het mooi…het fel geel van de koolzaad doet bij zonlicht bijna zeer aan je ogen, de tarwe velden, daarboven de blauwe lucht met prachtige wolken. Boerderijen liggen kilometers van elkaar af. De horizon lijkt heeeeel erg ver! Wij voelen ons bevoorrechtte mensen.

Dan komen we in het plaatsje Holland. Drie kerken en 25? huizen, een hotel, en wat winkeltjes, die zien er trouwens niet uit! Maar Holland heeft een molen en …..(zie foto)

We overnachten voor het eerst op een wat luidruchtige camping in Souris!

12Juli.

We bezoeken de dinosaurus opgravingen in East End de omgeving is verlaten en leeg het zijn de prairies

14..15..enz.

14 juli

We hebben gisteren tot half twaalf buiten gezeten. Ook vandaag kunnen we weer buiten ontbijten. De was ligt allemaal weer schoon in de kastjes, dankzij de mega wasmachines!

We rijden een kwartiertje en arriveren bij Buffalo Jump. We zijn een beetje sceptisch vooraf, misschien omdat we ons er totaal geen voorstelling van kunnen maken. Het blijkt een prachtig museum helemaal weggewerkt in de natuur, met wel 5 verdiepingen. Het verteld de geschiedenis van de buffalo jagers in 1780.

Deze indianen legden zich op een speciale manier toe op de jacht. Ze maakten lange stenen muren die uiteindelijk uitkwamen bij een loodrechte wand naar beneden. De buffels werden dan met honden opgejaagd en aan het eind was er dan de afgrond waar geen ontkomen meer aan was! De slacht en daarmee de handel, kon dan beginnen. Toen we op de 5^e verdieping aankwamen konden we zo naar buiten en stonden aan zo’n afgrond. Voor ons was er een keurig wandelpad!

Daarna bezoeken we nog de opleidings school van de Royal Canadian Mountin Police

Daarna wordt het landschap glooiender en we zien tegen de grote berghellingen enorme kuddes koeien en paarden. We gaan opzoek naar een camping maar willen eerst nog even wat inkopen doen. Verder dan een brood bij een pompstation,in een soort western dorpje,saloon etc., komen we niet! Gelukkig hebben we nog wel wat in voorraad. De camping overtreft alles. Er staat een klein tentje…we mogen de gegevens invullen en het kampgeld in een kastje doen. Water en stroom is er niet, maar ook dat is geen probleem. Later komt er nog een minibusje, maar verder blijft het stil.

15 juli

Vanmorgen op tijd op, de Rocky Mountains wachten op ons!

Wat een route door de provinciale parken, gelukkig overal picknickplekjes voor een korte stop met zicht op de bergen. Onderweg zagen we dagen geleden al regelmatig herten. Nu ineens een groepje schapen met van die prachtige horens, toen een eland en ineens ….kijk…een beertje!

Ondertussen wisselen de wolken ook weer van kleur en soms laten ze ook wat vallen. Dan wordt het toch tijd om fruit en groente in te kopen! Maar de dorpjes zijn ver te zoeken of melden al, via bordjes langs de weg, dat er geen voorzieningen zijn. Rond half één bereiken we Canmore, een grote plaats dus vast wel een grote winkel. Na een paar keer vragen, ja hoor, verstopt achter…, maar we kunnen inkopen doen!

Hierna rijden we het Nationaal park binnen, waar we een aantal dagen zullen blijven. We bezoeken Banff,

Alleen water en elektriciteit en lozingput voor de tanks.

Dan vinden de wolken het weer nodig om even wat inhoud te lozen, dus nog even wachten met de stoeltjes buiten te zetten. Na een half uur is de lucht weer opgeklaard en zitten we weer buiten.

16 juli,

Als eerste gaan we vandaag een wandeling (trail) naar de Hoodoos (rots sculpturen) maken niet ver hier vandaan. Onderweg staan borden met uitleg over flora en fauna e.d. Het is opnieuw prachtig weer al gaf de thermometer vanmorgen vroeg 8 graden aan.

Na deze mooie tocht nemen we de bus naar Banff en naar de gondel, die ons tot een hoogte van 1800mtr.brengt, daarvandaan loopt weer een pad (houten trappen) naar 2200mtr. Wat een uitzicht! We vragen ons af wat het verschil is met Zwitserland, Frankrijk of Italië, ook daar is het immers prachtig. De conclusie is: de bergen liggen hier verder uit elkaar. Het is opnieuw de ruimte die het grote verschil maakt.

Rond 5 uur zijn we weer terug bij de camper, tijd om de benen te strekken en lekker te genieten van een boek!

Een uur daarvoor bedacht ik dat John in Nederland al jarig zou zijn (tijdsverschil is nu 8 uur). Dilemma dus, wel of niet feliciteren? We maken er gewoon een langere verjaardag van.

17juli,

Het ziet er goed uit vanmorgen, een strak blauwe lucht is het eerste wat ik zie door het raampje. Toch is het maar 6 graden maar dat verandert snel!

Na de gebruikelijke dingen van ontbijten (vandaag wat uitgebreid natuurlijk), afwassen en de “pootjes in”, kunnen we onze reis voortzetten. Na 17 km. komen we bij een grote parkeerplaats waar we stoppen om een wandeling van ruim 2 uur te maken door de canyon. Regelmatig hebben prachtig uitzicht op de rivier die zich dwars door de kloof perst.

Daarna laten we ons verwennen met een lekkere lunch.

Nog een half uurtje rijden en dan is Lake Louise inzicht. Wanneer we uitstappen om h.e.e.a. te bekijken wordt het opeens donker en begint het te regenen. Dan morgen maar, eerst de campground opzoeken, die dichtbij is!

Nu staan we midden in het bos, omheind met een soort schrikdraad voor beren e.a. ongewenste gasten.

23 juli daar zijn we eindelijk weer....

18 juli

We vinden dat het nu toch wel eens tijd wordt om contact te krijgen met het thuisfront, via internet. Met 8 uur tijdsverschil is het wel lastig.

In Lake Louisse is een informatie centrum, dus wie weet kunnen die ons helpen. Op zoek naar het kantoor, zie ik op straat div. jonge mensen met de laptop op schoot. Even informeren en ja hoor, bij het postkantoor kun je de inlogcode vragen en buiten aan de muur zijn div. stopcontacten, zodat we ook nog genoeg batterij inhoud houden.

Dan is contact gauw gelegd, al blijft het moeilijk praten, er zit een vertraging op! Met een beetje geduld, lukt het wel!

Dan de mails, is altijd leuk om die te lezen. Bedankt allemaal! Ook de mails vanwege mijn verjaardag Het is altijd leuk, ook al ben je aan de andere kant van de wereld op deze manier gefeliciteerd te worden. Ook de foto van mijn collega’s vanwege het afscheid van Klaas is erg leuk. Hoewel ,,etentje” ik zie helemaal geen borden en lege glazen. Dat is hier wel anders, als je hier een steak besteld dan ligt er een halve buffel op je bord. Klaas nogmaals bedankt voor alles en veel succes in je nieuwe baan.

Er is een klein stukje blauw in de lucht te zien, je weet maar nooit. Vlug een broodje gegeten en toen op pad. Een wandeling van 2.2km langs het meer, dan volgen er meer bordjes…doen?

Het pad gaat langzaam maar zeker stijgen, de kou is snel vergeten….nog 3.6 km ….daar boven….een prachtig uitzicht op de gletsjer. We drinken wat in een heel klein, prachtig houten huisje (je hebt de keus uit thee in div. smaken en chocolade melk) met een mooie veranda boven langs, waar we even uit kunnen rusten.

Dan weer bijna 6 km terug. Het was weer geweldig.

Ondertussen wordt het hoog tijd om een plekje te zoeken, 15 km verder:vol….nog 2km: vol. Dit hebben we nog niet eerder meegemaakt, na een half uur een mooie plek aan de rivier, zonder voorzieningen.

19 juli

We moeten weer een stukje terug, onderweg komen we weer van alles tegen wat de moeite waard is om te bekijken, een rivier met enorme stroomversnellingen tussen de grote rotsen.

Een spoorweg aangelegd in de berg in de vorm van een lus om het hoogte verschil te overbruggen. De treinen zijn hier enorm lang (heb een keer 105 wagons geteld). De locomotief zag je boven alweer naar buiten komen terwijl nog niet alle wagons de tunnel in waren. Dan een korte afslag naar een mooi uitzichtpunt waar we weer een paar kilometer kunnen wandelen. En zo reizen en lopen we heel wat af en zien ontzettend veel!

20 juli

Zondagmorgen, het is stralend weer, dus toch alvast maar de korte broek aan en lekker buiten ontbijten. Elke camperplaats heeft z’n eigen picknicktafel!

Daarna rijden we richting Jasper, we zitten nog steeds in het Nationaal park. Prachtige vergezichten, een bordje dat aangeeft dat er weer iets te bekijken valt, dus stoppen we en lopen een stukje, totdat…ongelooflijk wat een prachtige uitholling van rotsen waar heeeeel in de diepte nog een klein stukje rivier is te zien. Gladde uitgeslepen rotsen…niet uit te leggen en moeilijk in beeld te brengen met de camera, door het hoogte verschil.

Wanneer het tijd is voor een kopje koffie (onderweg kom je geen restaurantjes tegen) vinden we weer een prachtig uitzichtpunt…

.

Nu het laatste doel van vandaag de Icefieldgletsjer. Eerst gaan we er lopend naar toe. Daarna brengt een bus ons naar een veel hoger gelegen stuk waar een enorme “terreinbus”ons over de gletsjer rijdt! Dit is allemaal niet in woorden te drukken. De foto’s zeggen genoeg?

We vinden weer een kleine camping waar we kennis maken met een Belgisch echtpaar. Deze mensen hebben hun fietsen overgevlogen en zijn nu van Vancouver naar Calgary aan het fietsen (5 weken). Hier hebben we echt grote bewondering voor, ze zijn zo rond de 45/50 jaar! Alle bepakking op de fiets!

21 juli

Vandaag opnieuw genieten. Te beginnen bij een waterval. Elke keer weer verrassend en heel verschillend. Hierna lopen we nog een stukje het wandelpad op…het is er heel stil en je loopt alleen tussen de bomen, zonder enig uitzicht. Na een tijdje maar weer gekeerd. Na een half uurtje rijden opnieuw een bordje: waterval Athabaska (voor diegene die ook die kant op gaan). Hier hebben we over gelezen, dus op naar de parkeerplaats. Wat een prachtig schouwspel van water en rotsen. Een heel duidelijke uitleg over het verloop van de rivier en de mate van uithollingen. Je wordt er stil van.

Wat ons enorm opvalt is de manier waarop Canada met haar toeristen omgaat. Alle paden zijn duidelijk aangegeven, meestal heen en terug dezelfde weg. Soms is een rondgang gemaakt. Bij canyon of waterval altijd een pad met hekken er langs!

Onderweg komen we veel dieren tegen. Al het verkeer staat dan stil, iedereen met de camera in de aanslag!

Het pittigste diertje is de squirrel. Die zie je echt overal, een mini eekhoorntje, maar ontzettend grappig om in je stoel te zitten met een paar van deze beestjes om je heen. Ze zijn duidelijk gewend aan mensen! Springen van tak naar tak of doen krijgertje langs de boomstam, bijna niet te volgen, zo snel!

22 juli

We hebben een route op het oog langs twee heel mooie meren. Waarvan het eerste meer ,,Medicine Lake”in het najaar leegloopt door ondergrondse doorgangen in het voorjaar loopt het weer vol omdat de aanvoer groter is dan de afvoer. Helaas is het bewolkt.Een tocht met de boot over het lange (22km) mooiste meer ( Maligne Lake) van Canada laten we daarom voorbijgaan. We gaan wel lopen, na een half uur begint het te regenen, zodat we keren en een bezoek brengen aan het restaurant. Dan dezelfde weg terug, onderweg herten, een beer met een jong enz.

Vandaag, op de camping moet John even klussen want we zagen de laatste dagen steeds water onder de auto vandaan druppen. De wegen zijn soms slecht, waardoor alles het zwaar te verduren heeft. Het voordeel van eigen bouw (volgens de belg) is, dat je precies weet waar je moet zoeken! Nu zijn er veel waterleidingen, maar het probleem is opgelost.

24 juli,

We hebben de warmwater bronnen bezocht en daar heerlijk gezwommen.

Nu zijn we aan het eind van het park en wordt het tijd om weer de terugweg te gaan uitzoeken.

Met pijn in het hart, want het is hier heel prettig vertoeven.

Zondag 27 juli

Sinds tijden staan we vandaag op een camping waar we heel goede verbinding hebben. Eerst snel even de mail geopend, helaas net te laat om Coby en Cor nogmaals een fijne vakantie toe te wensen. Jullie zitten op dit moment in het vliegtuig of zijn al gearriveerd! We spreken elkaar vast na die tijd wel weer! Dat wordt vast veel beeldmateriaal uitwisselen. Ook Aafje en Peter, fijn dat jullie het zo goed hebben getroffen.

Nu ons verslag maar weer, dat had ik alvast gemaakt gisteravond. Voor vandaag valt er weinig te vertellen, we zijn in Saskatchewan (3x zeggen en dan lukt het de volgende keer weer niet). Een mooie provincie wat betreft natuur, maar geen dingen om te gaan bezichtigen. Dus rijden we op ons gemak weer richting het oosten. Nu staan we in Saskatoon.

Gisteren en eergisteren:

Zondag, 27juli

Het is kwart over acht en net zaten we nog heerlijk buiten te lezen. De lucht dreigde al een tijdje en het onweer hoorden we heel in de verte. Ineens werd het wel snel dreigender, dus de stoelen naar binnen. Terwijl John het luik nog aan het afsluiten was, hoorde ik geluiden alsof er iemand stenen tegen de auto gooide: dikke hagelstenen van ±2 cm groot.

Dan nu maar even een verslag , al is het binnen wel 25 graden!

Gisteren besloten we dat het toch eens tijd werd om een stad te gaan bezoeken. Edmonton had deze week verschillende activiteiten, dus op naar de binnenstad. Geen bordje dat aangaf wat nu leuk is voor de toerist, laat staan dat ze aangaven waar ze konden parkeren. Waar het niet mocht (overal) was wel duidelijk! Doordat het zaterdag was konden we bij een groot kantoor toch de auto achterlaten. Op naar de binnenstad, wat was het stil!!! Ongelooflijk, geen mensen, geen verkeer bijna. We gingen een heel groot gebouw binnen (City center Hall), prachtige winkels (idee Hoog Catharijne, maar veel groter). Alles glom, het rook overal fris, maar de klanten ontbraken. Het is dan ook heel gek.

Dit is ook heel ongezellig, dus besloten we de bus te nemen, iets van de stad te zien, en dan tot slot het overbekende West Edmonton Mall, te gaan bezoeken. Geen vieze luchtjes op de trappen naar het ondergrondse station, blinkende trappen, geen passagiers, 5 mensen zagen we die ook op zoek waren naar informatie.

Eenmaal in The Mall, dacht ik, dit is bijna hetzelfde alleen nog massaler (800 winkels,5 hotels), maar hier wel veel mensen. Dan is daar ineens (binnen) een gigantisch grote kermis, met alles erop en eraan!

Toen we dat hadden gehad kwamen we in een ruimte vol met tafels, waaromheen alleen maar kiosken waar je kunt kiezen uit: hamburger, hotdog, pizza, iets chinees, hamburger enz…

Toen opnieuw winkels met een ware kunstijsbaan in het midden.

Verder lopend, zagen we een bord wat aangaf waar het golfslagbad was! Je kon er zo naar binnen lopen. Zo’n groot bad heb ik nog nooit gezien, enorme glijbanen tot boven in de nok en zelfs de mogelijkheid tot bungeejumping!

We keken echt onze ogen uit, toen nog een zeehond die kunstjes moest doen, een piratenschip op ware grootte, echt te veel om op te noemen.

We waren pas tegen 7 uur bij de auto terug en moesten toen nog op zoek naar een camping. Op de kaart, 28 km verder. Daar aangekomen hing er een bordje: full! O jee, wat nu. Toch maar geprobeerd en een beetje “gesmeekt”. En zowaar er was nog 1 plekje op het tenten veld!

We betaalden $ 31.50 (normaal gesproken betaal je dit voor een heel chique camping met alles erop en eraan) voor dit plekje. Op de camping waren geen douches en alleen toiletten zoals die bij ons ziet staan op plekken b.v. in de bouw of bij wegwerkzaamheden.

Maar dat maakt niet uit, wij hebben heerlijk geslapen.

Vanmorgen bezochten we een Oekraïens dorp. Hier kon je zien hoe de mensen rond 1890 zijn begonnen in Canada. Vanuit de Oekraïne, ingescheept in Hamburg, en al naar gelang het jaargetij aan land gekomen in Halifax of Montreal!

Dan per trein verder! Wat een onderneming, je krijgt steeds meer bewondering op deze manier voor de mensen die dit hebben aangedurfd. Het leuke was dat je bij elk huis/hotel/winkel eerst in het Oekraïenswerd begroet, wat klonk als: “dobre-den”, wat we heel Tjechies vonden klinken, dus bekend! Ze deden ook net of ze nog in de periode 1890-1930 leefden.

Doordat ook hier en daar een toerist rondliep, kreeg je de kans om veel dingen te vragen. We hebben dus weer heel veel geleerd over de emigranten.

Vrijdagavond spraken we iemand die in het noorden van Northwest Territories woont in een plaatsje van 1300 inwoners. Daar zijn bijna geen wegen meer en ’s winters gaat al het verkeer over het ijs!

Hij werkte daar met drank en drugs verslaafden. Je bent verbaast dat die in dat gebied ook zijn. Maar hier wonen de oorspronkelijke bewoners nog (indianen). 80% van de bevolking is werkeloos. Dit hebben we al vaker gehoord. Het schijnt een enorm probleem te zijn!

zie vervolg in: Deel II