do. 28 aug.

Nu we toch internet hebben, vanmorgen eerst maar weer eens via skype contact zoeken met de kinderen. Vorige week lukte dat niet. Niemand thuis…gelukkig meldde Evert-Jan zich na 10 minuten…dus toch nog even kunnen praten.

Nu hebben we meer geluk. De verbinding is perfect, we zijn dus weer helemaal op de hoogte van het wel en wee in Woerden. Jammer hoor dat jullie in Nederland zulk slecht weer treffen. We voelen ons dan bijna schuldig door te zeggen dat het op dit moment 25 graden is en dat de voorspelling voor de komende dagen ook zo is.

We gaan er dan ook weer van genieten. Op het programma staat het plaatsje Percé . Het laatste stukje weg was een en al hobbels en kuilen en toen een bordje van 17%. Dit heb ik maar gefotografeerd, want volgens mij geloofd anders niemand het.

Hier, in Percé vind je weer een heel bijzonder natuur gebeuren. Een groot rotsblok van bijna 450mtr lang en 88 mtr. breed staat los van de kust en daarnaast nog een kleinere. Ooit dus zomaar een stuk weggeslagen. Bij eb kun je er naar toe lopen, maar dat mag alleen onder begeleiding.

Iets verder vanaf de kust ligt een eiland, waar veel vogels zijn. Hier kun je wandelen.

De bootjes voeren af en aan, het weer was geweldig, dus zullen we? Het besluit was snel genomen. Binnen een half uur waren we al onderweg. Niet om te gaan wandelen (dat haddeb we de laatste dageb iets teveel gedaan), alleen voor de tocht over het water. We gingen vlak langs het grote rotsblok (was vloed), en daarna om het eiland heen. Er stond niet veel wind, maar wat een golven, de boot ging enorm te keer. Vooral wanneer we moesten draaien!! Op de ene wand van het eiland wemelde het van de vogels, zowel op de richels als in de lucht. Ook zag je vogels prachtige duikvluchten maken, loodrecht naar beneden het water in. Nou daar kun je uren naar kijken.

Helaas was de lucht (geur) niet te harden. En toen waren er ineens heel veel zeehonden. Allemaal in groepjes van minstens 5 of meer, echt heel bijzonder.

Daarna hebben we lekker op een terrasje gezeten en wat gegeten. Misschien komt het doordat hier de franse invloed een beetje is doorgedrongen, maar de laatste dagen zien we steeds meer gezellige terrasjes. Maar de taal….toen we bij de informatie balie kaartjes gingen kopen voor de boot, werd iemand anders erbij geroepen omdat hij niet, in het Engels, wist te vertellen hoe lang de boottocht duurde. Op de camping vaak precies hetzelfde, je ziet aan hun gezichten al: o..oh, wie van ons helpt bij de balie, of zoals vandaag, deden ze het samen! Nou is: une nuit, deux personnes, avec electric….toch niet moeilijk voor mij. Maar gisteren wilden ze weten waar we vandaan kwamen (moet in de comp. ingevoerd worden). Pays Bas…niet bekend, okee: The Netherlands….ook niet…ik doe nog een poging: Hollande???? Nee! Ze had een hele lijst van landen, maar ons kikkerlandje kon zij (en ik heb meegekeken) niet vinden. Toen hebben we er maar Allemagne van gemaakt! (sorry)!

Vandaag, behalve de weg vervolgen, hebben we geen vast omlijnde plannen. De weg wordt een beetje saai, of wij zijn te veel verwend ( waarschijnlijk het laatste). Wanneer we zo’n anderhalf uur gereden hebben vinden we het wel weer welletjes. Omdat er langs zo’n kust route heel veel leuke plekjes zijn om te stoppen, slaan we bij het eerste beste bordje af!

Het blijkt een klein vissershaventje en hoewel het mooi weer is (22 gr.), staat er een heel harde wind. Niet geschikt dus om langere tijd te blijven. Dus snel een kopje…juist…koffie en we gaan weer. Dan vinden we al snel iets anders! Uit de wind, bij een soort strandje, met speeltuin (waar we geen gebruik van maken) en grasveld, zetten we de auto aan de kant en de stoeltjes buiten. De boeken erbij en voordat we het in de gaten hebben zijn we een paar uur verder!

Heerlijk Marietta/Peter, al die boeken, we hebben er ondertussen al heel wat gelezen!

Na een half uurtje vinden we ook weer een camping! Hier is weer ruimte genoeg. Onze komst is niet onverwacht, want de camping eigenaar zei dat hij net Nederlanders had ingeschreven die hem hadden verteld, dat ze landgenoten hadden gesproken “with a yellow license number”. Dat moesten wij dus wel zijn!

Vlug de was in de wasmachine…droogtrommel en binnen anderhalf uur liggen ondergoed/lakens en handdoeken schoon in de kast. ( ging het thuis ook maar zo snel)!

Zowaar hadden we ook even internet, zodat we de berichtjes konden lezen….bedankt allemaal voor jullie reacties! Nu is de verbinding ineens weer weg, misschien straks weer wel?

Al drie dagen geen verslag gemaakt. Dan wordt het hoog tijd, om aan de slag te gaan, want de dagen gaan zo snel!

Over vrijdag valt er niet veel te vertellen. Het weer was somber, de route een beetje saai, de weg vol hobbels en kuilen. Het klinkt wat zielig, maar dat is het natuurlijk niet.

We rijden gewoon door tot we een camping vinden met internet, zodat we misschien weer even contact kunnen maken met het thuisfront. Helaas is het alleen mogelijk in de kantine. Bellen, daarvoor is het te laat door het tijdsverschil, maar er is nog een zus in Ontario….wie weet. We hebben het al zo vaak geprobeerd, maar altijd een slecht verbinding. En nu…kraakhelder…en de mensen in de kantine spreken geen Nederlands, dus kunnen we op ons gemak praten! Was fijn Jessica/Hans, om jullie weer te spreken.

Zaterdag zag het er allemaal iets beter uit. We konden weer buiten ontbijten en dat is zo wie zo prettig! Toen de weg weer vervolgd, maar de route bleef “minder mooi”. We besloten een stuk snelweg te nemen, zodat we eerder op onze eindbestemming waren: een Nationaal Park: Parc Kouchibougnac!!!!, met daar dus ook de camping!

Wat een mooie plekken hadden ze hier…we stonden op een prachtig groot glooiend grasveld, met de mede kampeerders op ruime afstand. Hier kon je wandelen en omdat het weer zich van de beste kant liet zien, hebben we vlug de wandelschoenen aangetrokken.

Het werd een wandeling, langs de baai nog, maar nu soms gescheiden door een heel lage duinenrij. Dit betekende dus laag water, veel vogels en …… veel muskito’s. Gelukkig hadden we de spray meegenomen, maar of ze zich daar veel van aantrokken. Zodra je stilstond….au…mep! Maar het kwaad was alweer geschied. Onderweg zagen we een heel grote bever, voor het eerst een konijntje (ja, ja) en ook weer een beer (tje). Hij/zij zat heerlijk te peuzelen op iets, en dat op nog geen 2 mtr. afstand, trok zich niks van ons aan, dus zijn we maar verder gelopen. Je kon ook naar het strand via een houten loopbrug van een paar honderd meter lang en zo kwam je aan het water. John heeft nog even gezwommen, maar er was een heel koude onderstroom. Op de terugweg, leek het of er een flinke bui zou komen…dat leverde weer mooie plaatjes op (hoop ik, want ik heb nog niet gekeken).

Eenmaal terug, was het nog zulk lekker weer! Gauw de barbecue aan, zodat we nog voor het echt donker werd konden eten. Halverwege kwam er een Nederlander naar ons toe. Hij had ook zijn auto verscheept en was al op 2 mei vertrokken ( vanaf Baltimore). Wie weet zien we elkaar in Halifax opnieuw, want onze auto’s gaan tegelijk terug!

Vandaag is het opnieuw bewolkt, maar absoluut niet koud. We denken aan Hans en Jessica die een lang weekend hebben en bij hun was de weersvoorspelling 25-27 graden. Ik hoop dat het uitkomt, kunnen ze heerlijk genieten in die mooie tuin!

Wij gaan op weg naar Big Cove, een indianen reservaat. Hier is de jaarlijkse Pow Wow. Een optreden met rituele indianen dansen. We zien een groot spandoek, maar verder lijkt het dorpje op alle andere dorpjes, niks geen festiviteiten. We besluiten om de koffietijd in te lassen want we vinden een prachtige parkeerplaats aan het water.

Dan stopt er ineens een grote pick-up truck naast ons:”Hello dan, waar kom jullie vandaan….” Een Duitser die ooit met een Nederlandse was getrouwd, of net andersom! Nu is hij getrouwd met een indiaanse vrouw. We praten wat en hij vraagt of we al ….we verstaan…moe-oes miet…! Denken dat hij bedoeld, hebben jullie al elanden gezien! Hij bedoelt: heb je al eland-vlees gegeten????

We schieten in de lach…maakt niet uit, we begrijpen het nu wel en volgens hem is het zo lekker, zodra je het ziet, valt het al uit elkaar in je mond!

Hij biedt ons aan een stuk thuis voor ons te halen! Maar eerst rijdt hij ons naar de Pow Wow, want dat begint over een uur! ( we spreken hem daarna niet meer….geen vlees dus)

Er zijn wat kraampjes en er lopen ongeveer 30 mensen gekleed in “originele” kledij! Dan begint het openings ritueel. Dan de vlaggen parade en een soort herdenkingsdans voor de overledenen. Hierbij gaat iedereen staan, de linkervuist naar voren en rechterhand op het hart! We mogen niet fotograferen of filmen tijdens die eerste optredens.

Daarna wordt het een vrolijke boel en mag er weer gefilmd worden! Heel apart om dit een keer mee te maken.

Ons overnachtingsplekje vinden we in Shediac. Wat een verschil met vanmorgen. Een groot terrein, met de campers zo dicht mogelijk bij elkaar. Je kunt zo bij de buren naar binnen kijken en bij wijze van: hun gesprek volgen. Maar goed, het is toch koud, dus we zitten binnen….het beloofde internet heeft het heel even gedaan! Zo meteen nog maar eens proberen!

Ma. Morgen,

Het regent gigantisch, alles grijs. Gisteravond geen verbinding meer te krijgen. Maar nu lukt het wel, dus snel nog even in ieder geval de tekst vastleggen!

2 sept.

’s Nachts werden we wakker van de storm en regen. Het hield niet op. Daarom vanmorgen toch eerst maar weer even internet geprobeerd en jawel alles ging er in één keer door!

Toen de auto gestart, het goot nog steeds!

Onze laatste route gaat via Prins Edward Island! Dit eiland is sinds 1997 verbonden met het vaste land via een brug van 13 km! en 50 mt. boven het water. Dit is natuurlijk heel apart! Het wordt helemaal bijzonder wanneer je er met dit weer overheen gaat! Harde wind en regen.

Muziekje erbij, m’n boek uitgelezen (De Da Vinci Code). John is nu nog verdiept in z’n 13^e boek. Voordat je het weet is de dag weer voorbij!

En vanmorgen, dinsdag is het opnieuw mooi weer! Vannacht werd ik wakker door getik op het dak, ’t was niet regelmatig, maar er viel wel steeds iets. Ineens bonk…een dennenappel.

Nu zitten hier ook squirrels, en eentje heeft waarschijnlijk in de boom zitten spelen, precies boven onsdak.

Net toen ik het ontbijt klaar had gezet op de tafel buiten. stopte er een auto! “goede morgen”…!

Het bleek de eigenaar van de camping, afkomstig uit Zeeland. Hij woont al 19 jaar hier. Is begonnen als landbouwer en heeft later de camping gekocht! Op een gegeven moment kregen we het over het weer. Nu bleek dat de brug waar we gisteren over gingen, die dag tot 2 keer toe, gesloten is geweest vanwege het slechte weer. Het gebied ten westen van de brug, heeft heel zwaar weer gehad, juist toen het bij ons (35 km. verderop), beter werd. Jullie begrijpen dat het heel lang duurde voordat wij aan het ontbijt begonnen, want toen kwam de buurman er ook nog bij. Hij is in 1951 vertrokken vanuit Hoofddorp en woont nu in Quebec!

Uiteindelijk konden we dan toch weg en hebben we eerst Charlottetown bekeken. Zijn naar een museum geweest: een presentatie over het ontstaan van de staat Canada, 100 jaar geleden.

Daarna doorgereden naarhet strand en een hele lange wandeling gemaakt! Het was eb en er lag veel wier en hele grote schelpen op het strand. Het vakantie seizoen is hier duidelijk voorbij, dus in de verte zie je soms mensen lopen, verder ben je lekker samen in de natuur!

Vanmorgen was het heerlijk weer. We hadden een heel goede internet verbinding. Het is woensdagmiddag in Nederland, dus wie weet krijgen we iemand te pakken via Skype.

Ja hoor: “met Denise”, “hier met Opa”even blijft het stil “Heee hallo opa…..”! heerlijk hoor om die stemmetjes weer even te horen (ja, van de volwassenen ook natuurlijk).

Bij Karin en Evert-Jan geen gehoor, wat van de laatste logisch is. Hij werkt nog.

Dan vertrekken we. Wij gaan weer van het eiland af dus,moeten wij weer over de lange brug. 13 km en hopelijk vandaag in de zon!

Helaas het mag niet zo zijn, het is bewolkt en de eerste druppeltjes vallen maar er staat nu geen harde wind.

Rond half vier hebben we een camping gevonden. Daarom weinig te vertellen vandaag!

Ook hier internet en dus konden we ook nog voordat ze naar bed gaan contact maken met Karin en Evert-Jan. Jammer dat we de jongste “Bolletjes”, hebben gemist op deze manier!

De scholen zijn ook hier weer begonnen daarom zien we nu veel gele schoolbussen. Elke leerling wordt van huis opgehaald en weer thuis gebracht.

5 sept.

Zo dat was vandaag weer eens een heel bijzondere dag.

Vanmorgen rond half negen was de luchtvochtigheid 79 en de temp. 21 graden en bewolkt.

Ook gaf de Weer site van Canada gisteren, voor vandaag regen! We waren dus voorbereid!

Na een kwartiertje rijden wordt het al lichter en wanneer we om elf uur aankomen bij Hopewell Rocks, waar we het park in gaan om The Rocks te gaan bekijken, is het al stralend mooi weer. We bivakkeren langs de Fundy baai. Hier is het verschil in eb en vloed heel duidelijk zichtbaar. Dit heeft grote gevolgen ook voor de kust.

We moeten eerst een stuk door het park lopen, wat op zich al heel mooi is, en tussendoor heb je dan uitkijkpunten, met zicht op de kust.

Na ongeveer een km. komen we bij een grote stalen trap, zodat we naar beneden kunnen. Boven de ingang staat een bord, dat het veilig is tot 13.25 uur, daarna wordt het vloed. Ook hier overal parkwachten die zowel boven als beneden op het “strand” de mensen en natuurlijk het tij in de gaten houden.

We hebben een heel eind gelopen…prachtig….zo onvoorstelbaar mooi. Misschien dat de foto’s een beetje over brengen, wat wij zagen.

Daarna zijn we teruggelopen naar het restaurant voor een lunch, en toen opnieuw dezelfde wandeling, want ondertussen moest de vloed opgekomen zijn. We konden ons niet voorstellen dat in een tijd van 2 tot 3 uur het water bijna 8 mtr. hoger zou staan! Maar eenmaal weer op de plek terug stond het water al tot aan de kust en stonden de hoge “Rocks” voor een groot deel onder water. Echt verbazend!!!

Wat heel vreemd is, is de kleur van het zeewater. De kleur van de zeebodem doet denken aan ons Limburgs löss, waardoor het water bruin/oranje kleurt.

Na Na nog een ijsjegingen we terug naar de camper….oei…vergeten de zonwering naar beneden te doen….alsof je tegen een muur aan loopt! Snel alles open, windje erdoor en de ergste warmte is er dan ook zo weer uit.

Na drie kwartier rijden komen we in het Fundy Nat. Park, waar ook weer een camping is. Daar staan we nu, op een mooie plek tussen de bomen! Helemaal in het pikkie donker…John lacht me uit omdat ik rond 6 uur alvast ga douchen….ik durf n.l. niet ’s avonds in het donker naar het douche gebouw!!!! Je ziet geen hand voor ogen.Vandaag realiseerden we ons weer volop hoe bijzonder deze reis wel niet is. We stonden midden in een prachtig park vannacht. Hier zijn verschillende wandel mogelijkheden, dus daar maken we dan ook gebruik van. Met opnieuw mooi weer, rond de 22-25 graden, heerlijk om te lopen. Dit keer was het een prachtig aangelegd pad, door het bos.

Onderweg lees je allerlei informatie langs de route over flora en fauna.

Je leest dan b.v. dat de kleine dennenboompjes die je ziet van ongeveer 1.50mtr. hoog, al 50 jaar oud zijn. Dit komt doordat het bos heel dicht begroeid is, en er dus weinig zon doorheen komt. Dan zijn er ook nog de strenge/lange winters met heel veel sneeuw, dit houdt de groei ook tegen. De eerste paddenstoelen laten zich hier al zien in verschillende kleuren, er is heel veel mooi groen mos….enz. enz. Zelf zit ik nog steeds te hopen dat de bladeren sneller gaan verkleuren, maar we vermoeden dat de kleuren van de beroemde “Indian summer”, pas te zien zullen zijn wanneer wij al weer in Linschoten vertoeven.

Het pad loopt heel langzaam af naar beneden, waar we weer uitkomen bij de baai. Je ziet het water snel stijgen door de opkomende vloed. Wat een stilte, wat een rust…..dit zou je iedereen gunnen!

Hierna rijden we door naar Saint John, waar we de ferry moeten nemen naar Nova Scotia. Wanneer?? dat zien we morgen wel!

Onderweg weer heel veel kuilen en hobbels, zelfs zo erg dat we de potjes in de keukenla horen schuiven. We zien heel veel huizen te koop staan, of al leeg en verlaten. Verbazen ons (al de hele vakantie) over de enorme hoeveelheid troep rondom sommige huizen. Het lijkt of bij elke nieuwe aankoop van b.v. de auto, de vorige in de tuin wordt “geplant”. Nu hebben ze allemaal veel ruimte, dus kunnen ze ook heel wat kwijt op deze manier! Uiteraard zijn er ook mooie huizen, met hele grote grasvelden (keurig gemaaid) en….wat op valt, geen hekjes er omheen. Bloemen tuintjes zoals wij ze kennen, zie je zelden. Wel wappert bij heel veel huizen de Canadese vlag!

7 sept.

Vanmorgen (zaterdag) worden we wakker in een heel kleine wereld, het is heel erg mistig. We beginnen de dag daarom maar heel rustig aan. Het is trouwens toch ook nog 21 graden!!!!We rijden naar de stad, Saint John, om het één en ander te bekijken. De stad oogt triest en niet alleen vanwege het sombere weer. We bekijken de City Mall, mini mini Hoog Catherijne, maar dan wel in een oud gebouw dat mooi gerestaureerd is en ook 2 etages hoog is. Van hieruit kun je binnendoor door lopen naar de “Old City Market. Een groot overdekt plein, met daar binnen allerlei kramen, zoals je die ook bij ons ziet op de markt. Dat hier veel overdekt is, heeft ook weer te maken met het winterseizoen. Op deze manier kan de handel er het hele jaar door gaan.

Het blijft buiten triest en daarom is het besluit om toch vandaag de overtocht te maken gauw genomen. De tocht duurt 3 uur, dat betekent dat we pas om 8.00 uur ’s avonds aan de overkant aankomen. Gelukkig vinden we heel snel een camping, want de mist is overgegaan in regen! Vlug dus de pootjes uit, elektra aansluiten en gauw naar binnen.Het zachtjes regenen gaat al gauw over in heel hard en dat bleef zo de hele nacht. We zijn dus vaak wakker geworden. Vanmorgen regende het nog steeds…(wij hoorde van de camping eigenaar dat er vannacht 100 mm regen was gevallen).ja, dat wordt dan wel lastiger…in Nederland zijn we zoiets wel gewend….hier is het wat anders.Met dit weer hoef je ook niks te ondernemen. Daarom besluiten we de eerstvolgende camping met internet te zoeken, zodat we weer wat contacten kunnen leggen en natuurlijk de weblog bijwerken.De camping is snel gevonden( Annapolis Royal). Koffie gezet, appeltaart erbij (het is tenslotte zondag) en toen eerst maar eens gekeken of we nog mails hadden gekregen.

We hebben nog nooit meegemaakt, dat we bijna 20 min. moeten wachten voordat Outlook geopend is….veel geduld dus uitgeoefend vandaag. Toch ontdekten we hier dat orkaan Hanna, waar we gisteren voor gewaarschuwd werden, ondertussen het noorden van Nova Scotia heeft bereikt, en dat de komende dagen bewolkt zijn, maar…..droog!

En ook bij ons wordt het toch nog droog...en zien we de zon in de zee zakken...

10 septDat ook hier de weermannen er wel eens naast zitten, bleek vandaag maar weer. We worden wakker (maandag) met een strak blauwe lucht.

Het is de bedoeling dat we langzaam afzakken naar Halifax. Dit doen we dan ook en rijden vandaag opnieuw door een Nationaal Park. We maken hier eerst een korte wandeling en een paar km. verderop een langere.

Het zijn rondwandelingen, dus de afstand ligt altijd vast!

Het is ook hier weer genieten van de natuur, de kleuren worden steeds mooier! De uiteindelijke afstand die we gepland hadden voor vandaag was niet zo groot….ongeveer 100km. De toestand van de weg was in het begin zo goed, na al die dagen hobbels en kuilen was het een weldaad om over een nieuw wegdek te rijden. Maar na 20 km…..juist….niks geen nieuw asfalt…..de weg was of aan de zijkant of in het midden gewoon “doorgezakt”. Voor John een kunst om van de ene kant naar de andere te zigzaggen. Nu scheelt het natuurlijk dat de bouwer van deze auto met alles rekening heeft gehouden….in ieder geval….de kastjes bleven dicht.

Toen stond er een grote vrachtwagen half op de weg, ernaast een brede vent, die met de vinger naar rechts wees…..een détour….oftewel….omleiding!!!!!!!!!

Bij ons gaat het dan om een paar km. Hier sturen ze je letterlijk het bos in, omdat er geen andere verharde weg is, dus onverhard, grote en kleine losse stenen en dat 30km lang! Pffff

Maar goed ook dat heeft de Freebird weer doorstaan en wij daarmee ook!

En toen we op de camping weer een mooi plekje kregen met uitzicht op…ja, zeker: de Atlantische oceaan, waren we dit ook gauw weer vergeten.

Ondertussen weet ik ook waarom wij (Europeanen) Canada zo mooi vinden en de Canadezen Europa.

Wij genieten niet alleen van de natuur, maar ook van de relaxte manier waarop je hier met elkaar om gaat. Nader je met je auto een viersprong b.v., en er staat geen stopbord, dan stop je uiteraard voor de auto die van rechts komt. Maar dat doen ook de andere 3 automobilisten. Wie heeft er nu voorrang? Degene die het eerst denkt, misschien ik, geeft een beetje gas….of toch maar niet en wenkt dat jij eerst mag!Het voordeel van Europa is volgens iemand hier: Je staptop de trein b.v. in Barcelona, kunt weer uitstappen waar je wilt, en bent zo binnen no time in Rome/Parijs/Amsterdam. Overal is het mooi en in hun ogen is de afstand heel klein. Een auto besturen in Europa, dat lokt niemand!

Dinsdag, we hebben geen haast, we hebben geen plannen. Behalve dan, nog genieten van de laatste dagen. Wanneer je dan opnieuw verwend wordt met prachtig weer, dan is dat wel heel bijzonder. We volgen de kustweg langs de oceaan kust. Deze is grillig, maar er is geen groot hoogte verschil, wel heel veel kleine of juist grotere inhammen. Die zorgen weer voor prachtige plaatjes. Wanneer we een heel lange houten vlonder zien, is dit meestal een teken dat er een wandelpad is. En ja hoor, even verderop is een parkeerplaats!

We volgen de aanwijzingen en komen zo inderdaad uit op de houten vlonder. Deze is waarschijnlijk aangebracht vanwege de getijden van het water, dus drassige grond. Hier moet je allerlei dieren kunnen zien…maar wij hebben niet meer kunnen ontdekken dan een libelle!

Het pad eindigde aan het strand. Ineens weer helder water, golven en ….een schoon zandstrand, en aan het eind rotsen.

Viahet strand kwamen we weer terug bij de auto!

We gingen ook nog met een heel klein pontje naar de overkant. Niet mijn hobby, want ik denk altijd dat die dingen niet goed gebouwd zijn. Ze zien er gammel uit en natuurlijk treffen wij het weer dat we vooraan moeten staan, de klep staat ietsje schuin omhoog! Wanneer John wil stoppen wenkt de beheerder hem verder naar voren…die vingers blijven maar doorgaan…verder…verder….verder….(niets voor mij). We bekijken nog het plaatsje Lunenburg, maar dit is weer erg toeristisch. Wel leuk hoor….maar bij de haven, tel je zo 6.7 restaurants naast elkaar….dus niet veel om te bekijken en ….gegeten hadden we al.

De camping van Bridgewater, daarna, willen we zo snel mogelijk vergeten…we waren de enige camper op een ongezellig veld met daaromheen wat vaste stacaravans! Bij een enkele zag je ’s avonds een lichtje, dus waarschijnlijk waren er wel meer mensen, maar we hebben niemand gezien!

En dan woensdag,… 10 september….een bijzondere dag, want…. Evert-Jan is alweer een jaartje ouder geworden. En dan besef je ook ineens weer hoe snel de tijd gaat.

Vlug een sms-je en vanavond maar bellen!

Het mooie weer maakt er weer een bijzondere dag van. Op een gegeven moment, bereiken we het plaatsje waar we de eerste nacht in de camper hebben doorgebracht! Toen was het mistig en hebben dus weinig van de omgeving kunnen zien. Nu weten we wat we toen gemist hebben! Dit is wel apart. We bereiken Halifax en staan voor 2 nachten op deze camping. Morgen de laatste voorbereidingen voor de terugreis…alles moet tenslotte weer leeg en schoon! Vrijdag de auto afleveren in de haven en ’s avonds laat ( 23.40 uur) met het vliegtuig terug.

Donderdagmorgen, rijden we eerst naar Halifax, naar het kantoor van de maatschappij die verantwoordelijk is voor de overtocht van de camper.

Daarna wilden we dan op ons gemak de camper schoonmaken en de spullen uitzoeken. Wanneer we de papieren aan de desbetreffende dame daar overhandigen, zegt ze tot onze schrik, dat we de auto vandaag nog bij de haven moeten afleveren. ”…..daar zijn we mooi klaar mee, schiet door mijn hoofd…dan moeten we ook nog een hotel zoeken….?

Gelukkig heeft John alle papieren voor de terugreis uitgeprint en meegenomen. Daarin stond: vrijdagmorgen 12 september afleveren.

“Dat klopt” zegt ze, “maar “Seabridge”, het boekingskantoor, weet niet dat wij alles al op donderdag in de haven willen hebben.

John reageert dan ook verbaast, want hij heeft eerst uitgezocht wanneer de inlevering datum voor de auto was en daarop de terugreis aangepast.

Gelukkig begrijpt de dame ons probleem en zegt dat ze eerst wel even zal bellen of het misschien anders kan.

We slaken dan ook een diepe zucht wanneer ze zegt dat vrijdag morgen, 10.00 uur ook goed is. Wel moeten we nog langs een firma die de gastank zowel leeg als, schoon maakt! Kosten volgens de papieren 200 dollar. Het lijkt ons erg veel geld, maar kunnen ons er ook geen voorstelling van maken, wat er precies gedaan moet worden. Dus afwachten maar. Zij maakt voor ons de afspraak bij dit bedrijf (half acht, vrijdagmorgen) en vertelt, dat wanneer de tank leeg is, het bedrag dan 60 dollar bedraagt. Dat is nogal een verschil!

Voor ons is al snel duidelijk dat we voor 60 dollar klaar kunnen zijn. Want tot onze stomme verbazing hebben we onderweg, in die 3 maanden, niet één keer gas bijgetankt!!! Wel brandt ondertussen al 2 dagen het reserve lampje, dat dus aangeeft dat het de tank bijna leeg is.

Eenmaal terug op de camping, heb ik voor John dus steeds warm water voor het schoonmaken van de auto gemaakt. Ook voor mijzelf maak ik steeds een flinke hoeveelheid warm sop voor de kastjes binnen. Daarna nog koken, afwaswater…maar toch..nog steeds gas. Rond 7 uur wordt het wat killer ….weet je wat, we laten een gaspit zachtjes branden….dan moet toch wel het laatste restje er uit gaan. Maar wanneer het tijd wordt om te gaan slapen…..(’t is ondertussen heerlijk warm binnen), is er nog steeds gas.

De volgende dag, wanneer de wekker al heééél vroeg rinkelt, is het eerste wat ik denk: GAS!

Pitje maar weer aan….maar dat lukt niet meer….alleen de koelkast blijft het nog doen…..10 minuten later, gaat ook hiervan het waarschuwingslampje branden, dus….de tank is nu toch echt leeg!

Vlug aankleden en ontbijten (zonder eitje en kopje thee) maar met een glaasje jus d’orange. Op naar de Propane firma…. Er wordt een apparaat op de aansluiting van de tank aangesloten en de man kijkt verbaast!....is ie leeg????? ….wij: ja!!!!....dus u kunt niet meer koken????.....Nee….en de koelkast????.....die doet het ook niet!!!!!

Voor de zekerheid kijkt hij nog even of dan ook echt alle kranen zijn afgesloten en zegt dan dat het dan klaar is zo. Met veel verontschuldigingen biedt hij de rekening van 60 dollar aan.

Nu weet ik niet precies wat hij zei maar het leek zoiets van: ach ik ben ook maar een loopjongen en moet doen wat me wordt opgedragen. We begrepen het wel en maakten er dus ook geen probleem van! 200 dollar is tenslotte heel wat meer!

Toen naar de haven…we zijn er via 2 verschillende snelwegen, 3 keer langs gereden zonder dat er een afslag was….dat is knap… l.ll.g!!!!

Uiteindelijk bedacht John, misschien kom ik er wel via het industrie terrein, even vragen daar, en ja hoor …eerste weg rechts, links onder de weg door…..gevonden.

Het terrein opgereden en omdat ze nog aan het koffiedrinken waren, was er dus niemand beschikbaar om de papieren van ons aan te nemen. Zo konden wij op ons gemak alles binnen met plastic afdekken en ondertussen afscheid nemen van ons heerlijk vakantieverblijfopwielen: de Freebird!Rond elf uur staat de taxi er om ons naar de stad te brengen, met de bagage…nog 12 uur voordat het vliegtuig opstijgt! Gisteren waren we op zoek gegaan voor een plekje voor de koffers, die kun je toch moeilijk de hele dag meeslepen. Het station leek ons de oplossing want daar zijn meestal bagagekluizen….hier niet dus! Wanneer je in Canada zoekend rond kijkt komt er meestal wel iemand vragen of ze misschien kunnen helpen. Zo ook toen….de behulpzame jonge man snapte het probleem en regelde dat we onze bagage bij het zeer luxe naast gelegen hotel mochten brengen! Dus daar vanmorgen de bagage neergezet en toen naar de haven gewandeld. Er lagen prachtige schepen, waarvan je sommige ook van binnen mocht bekijken

Halifax is ook de plek waar vroeger vanuit o.a. Rotterdam de immigranten per schip aankwamen. Bij de pier: Pier 21, staat nog het gebouw waar de mensen als eerste opgevangen werden. Dit is nu een museum en dat zijn we gaan bekijken. Wat een onderneming. Wat een moed hadden die mensen. Vooral gezien vanuit onze huidige tijd, met alle mogelijkheden tot informatie en communicatie….en toen…op goed vertrouwen…vaak geen beheersing van de taal, niet wetend waar je terecht komt….heel indrukwekkend.

Na een vroeg diner (het werd behoorlijk kouder na vieren), hebben we de bagage opgehaald en ons naar het vliegveld laten brengen. Na zes uur vliegen en weer 2 uur wachten in Londen, kwam uiteindelijk toch ook het allerlaatste stuk van de reis in zicht: Amsterdam!

Er daar stonden…ongelooflijk…..6 opgewonden kinderen met eigengemaakte spandoeken!!!!!

Daarachter, jawel….de rest van ons dierbaar stel!!!

Dit was een super verrassing!!!! Jongens klasse! Héééél erg leuk!

Wanneer je onze site hebt gevolgd, zal het je opgevallen zijn dat we veel kustwegen hebben gevolgd. Dit klopt, ten eerste omdat ze een duidelijk beeld van het land en z’n bewoners wilden zien, maar ook vanwege de natuur…Bomen…water….het verveeld ons nooit!

Ten tweede, de keus qua wegen is beperkt, de andere mogelijkheid is de snelweg, recht toe, recht aan, vaak alleen door de bossen. Voor de rest is het binnenland grotendeels ook onbewoond, zonder wegen.

Voor ons is het een heel indrukwekkende, bijzonder ontspannen reis geweest, in een land waar de natuur een enorm grote rol speelt en de mens relaxed en behulpzaam is.

Nogmaals bedankt voor alle reacties op deze site en wil je informatie over Canada, dan kun je altijd bij ons terecht.

Ditty en John