Canada reis deel II
De tijd gaat alweer snel. Terwijl ik dit schrijf, staan we op een grote camping in Winnipeg.Maandag was het weer iets minder en dinsdag hebben we een Indianenmuseum bezocht en daar ook een trail gelopen.
Eergisteren was het warm en drukkend en de weg die we reden een beetje saai. Komt dat doordat we verwend zijn met de bergen? Zelf denk ik dat het ook komt door de egaal grijze lucht. Hierdoor worden ook de landerijen eentonig. Geeft niet, we hebben een eind gereden en zijn rond drie uur op een prachtige camping, met heel veel ruimte om ons heen terecht gekomen. We stonden er met 4 campers. Heerlijk genoten van de rust, de geluiden van de natuur en het boek natuurlijk.
Het werd hoog tijd dat de vlag werd vervangen door een schone!
Na ruim een uur, de volgende dag, veranderde het landschap en tenslotte reden we weer door een Nationaal Park.(Riding Mountain) boven Winnipeg. En hier vonden we ook de camping.
Na het eten gingen we een stukje lopen, we hadden gezien dat de camping vlak aan het meer lag. Voor het eerst weer eens een toeristisch gebeuren. Leuk met veel mensen, wandelend langs restaurantjes en langs het meer.
Toen begon het te regenen, zachtjes, dus weer terug naar de camping. Eenmaal binnen barstte een flinke onweersbui los. 's Nachts ook lang wakker gelegen vanwege de harde klappen en regen ( ik dan). Om een uur of 5 wer ik wakker van iets vreemds, had moeite, vanwege de diepe slaap, te ontdekken wat het was. De camper schudde??? Midden in het bos??? Het waaide ook niet.... Ik bedacht dat het dan wel verbeelding was geweest, maar toen ik me net weer lekker omgedraaid had, gebeurde het toch weer! Toch geen beer, dacht ik...had ook geen zin om te gaan kijken. Aan de andere kant ...het zou wel uniek zijn. Door de raampjes voor gekeken, maar zag niks, gauw m'n bed weer in. Toen hoorde ik gerommel bij de vuilnisbakken een stukje verder...ik vond het best en ben weer gaan slapen.
Toen ik het vanmorgen aan John vertelde dacht hij dat ik misschien toch wel eens gelijk kon hebben.
Buiten zagen we aan de zijkant van de auto, dat er ineens wel hele schone vegen op de wand waren. Dus toch? We worden er wel elke keer voor gewaarschuwd!
Het was vandaag weer prachtig weer, dus met het ontbijt konden we lekker buiten zitten.
Daarna op weg naar Winnipeg. Wat een verschil met gisteren, alles kleurde weer prachtig,blauwe luchten, kleine witte wolkjes, geel en groene velden, glooiend met hier en daar bossages!
We wilden de stad bekijken. Op zoek naar een camping dus, wat een gedoe...het heeft ons 2uur gekost. Geen bordjes en 2 adressen die we "Mieppie" intikten, vanuit het campgroundboek, bleken niet te kloppen. Het 3e natuurlijk aan de andere kant van de stad, klopte wel, maar wat een ongezellig ding! Morgen zien we wel, dan maar met de auto naar de stad en van daaruit weer verder!
Zaterdag, 2 aug. 08
Vrijdagmorgen zijn we toch eerst de stad Winnipeg ingegaan. We wisten ondertussen waar we “The Forks”, het stadspark, konden vinden. Het was echt prachtig weer, strakblauwe lucht en 27 graden. Een prachtig immens groot park langs de rivier, met sportmogelijkheden voor de jeugd, winkeltjes en hier en daar een kioskje. Heerlijk om door te wandelen.
Al lopend langs de rivier kwamen we bij de binnenstad. Geen kleine straatjes en oude gebouwen, maar gewoon 4 baans wegen en mooie gebouwen hier en daar, met weer prachtig aangelegde tuinen.
Aan het eind van de middag, stonden we weer op de camping van Falcon Lake (op de heenreis troffen we daar Jan en Grietje)! Hier hadden we een restaurant vlakbij en omdat het de 1ste dag was, dat John nu echt in de vut was, wilden we dat met een dinertje vieren. Dat viel enigszins (zacht uitgedrukt) tegen! Een wijntjekwam niet voor op de kaart, evenals een heerlijk stukje vlees. De keus was een wrap of brood met….! Uiteindelijk hebben we er maar een foto van gemaakt. Het brood van John was heeeel dik en zwart…..maar lekker!
't ging alleen om het menu: sorry dat John z'n hoofd er niet bij kon!
Vandaag was het de hele dag bewolkt. We reden door een groot merengebied. Halverwege reden we een dorpje binnen waar wat activiteiten waren, o.a. een kunstmarkt. De verschillende foto’s laten zien hoe ook hier mooie dingen gemaakt worden.
Vannacht staan we in Fort Francis(vlakbij de grens met USA). Na het eten hebben we nog een lange wandeling langs het meer gemaakt en dat leverde een paar prachtige plaatjes op.
We staan vlakbij een spoorlijn en we telden 135 wagons getrokken door drie locs!
Nu, 2 dagen later, kan ik vertellen dat het geen rustig nachtje in Fort Frances is geworden. Allereerst kwam, nadat ik me gedoucht had en lekker tussen de fris gewassen lakens wilde kruipen, een mede camperaar nog aan. Nu is dat op zich geen probleem. Het is wat anders wanneer hij niet goed kan inparkeren en z’n auto van 9mtr. met daarachter nog een boot, op nog geen meter van ons bed parkeert en de airco lekker laat draaien!!!! Bovendien komt ook de trein nog regelmatig langs, heel langzaam en produceert dan een geluid dat lijkt op het leegmaken van onze vuilcontainers.
We waren dus niet erg uitgeslapen s’morgens. Na een klein stukje rijden was er een heerlijk plekje om de stoeltjes buiten te zetten en te gaan lezen. Daarna hadden we al snel een camping in opnieuw een Provinciaal Park (Quetico). Een prachtige plek, met uitzicht op het meer en veel ruimte! Helaas ook veel muggen, maar daar is dan de spray weer goed voor.
helaas, bewolkt, maar later toch weer zon!
Vanmorgen hebben we besloten om nog maar een dagje hier te blijven. Lekker op ons gemak dit dagje doorgebracht. Wel ligt de was ondertussen weer schoon in de kastjes en zijn weer wat klusjes geklaard. Gezwommen in het meer en ’s avonds tot het donker bij het kampvuurtje gezeten.
Het was vandaag weer een geweldige dag. Opgestaan met een strakblauwe lucht! Toen naar de Amethyst Mine in Dorion. Het was me het weggetje wel, onverhard en flink hoogte verschil soms. Dan denk je, zou dit wel goed zijn, maar ja hoor, na een 6 a 7 km, staat er ineens: Parking! Hier verteld een oud werknemer hoe het gesteente zich hier gevormd heeft. Allemaal in het engels, dus soms moeilijk te volgen, maar de hoofdlijnen begrijpen we wel!
Daarna mocht je zelf gaan zoeken naar mooie stenen. Dit is best een leuk werkje, gewapend met een emmer en een staaf kunnen we tussen de stenen gaan wroeten. Even schoonspoelen en dan zie je de meest wonderlijke kleuren en samenstellingen in de stenen. Natuurlijk nemen we er ook een paar mee voor thuis. Je betaald per kilo. Daarna rijden we nog 10km. en komen bij de Eagel Canyantrail. Een diepe kloof, ditmaal niet met stroomversnelling onderin, maar een loopbrug er overheen. De eerste was de langste van Ontario (33mtr. boven de grond) en tweede was de langste van Canada en die was 55 mtr. boven de grond. Toen we er aankwamen, begon het net heel hard te regenen. Na een half uurtje zag weer blauwe lucht, dus zijn we gaan lopen.
We reizen verder naar het oosten, langs het Lake Superior(net zo groot als Nederland). Het blijft geweldig, onderweg stoppen we regelmatig, de ene keer bij een strandje (was net te koud om even te gaan zwemmen)
en daarna slaan we af bij een bordje dat aangeeft dat er picknictafels staan en dat er gewandeld kan worden. Eerst was er een kleine waterval en dan volgen we de bordjes naar de "cove", waar die is gebleven weten we niet, maar wel kwamen we uit bij....opnieuw het meer, maar nu met een heel breed strand en uitzicht op div. eilandjes.
12 km later, werd het toen wel tijd voor een lunch en die was zo gemaakt! Toen weer naar een camping, deze keer in een prov. park. We kregen een prachtig plekje met doorkijk op het meer!
Vrijdag weer verder. Nu komen we op een gegeven moment bij opnieuw een trail. Hier zouden onderweg rotstekeningen te zien zijn. Het werd een pad door een kloof, heel smal (geen water), en een flink hoogte verschil steeds. Wanneer we bij de kust aankomen, blijken de rotstekeningen hoog op de loodrechte wand te staan, direkt aan het water. Via een heel smalle richel onderlangs, kun je ze bekijken.
Hier staat een parkwacht om toezicht te houden op de toeristen. De golven kunnen zo over de gladde stenen slaan en dan is het spekglad! Voor de zekerheid hangen er touwen zodat je je op kunt trekken, wanneer je toch te water bent geraakt!Vandaag hebben we in Sault Ste.Marie, een boottocht van 2 uur gemaakt. We hadden verwacht een prachtig uitzicht op de kust te krijgen en langs al die eilandjes te varen. Helaas het was alleen door de haven, waarbij we door grote sluizen gingen (hoogte verschil ruim 6 mtr.). Hier varen ook de zeeschepen door die vanaf de Atlantische oceaan komen. Wel passeerden we hier de grens met Amerika.
Verder voeren we langs de staalfabriek (hoogovens in het klein). Jammer genoeg stond er een koude wind en de lucht was zeer dreigend. Hier, in deze stad, hadden voor 't eerst sinds dagen weer tel. netwerk bereik. Je merkt hoe je daaraan gewend bent geraakt. Vroeger ging je op stap en telefoneerde zo nu en dan in een postkantoor naar het thuisfront. Wanneer ik nu zie dat er geen netwerk beschikbaar is, vind ik dat geen prettig gevoel! Fijn is het dan wanneer er ook direkt een sms-je van een van de kinderen binnen komt. Ook zij genieten van hun vakantie!
We hadden zaterdag aan het eind van de middag alleen maar regen. We zijn wat langer doorgereden en ja hoor toen we rond half zes de camping opreden werd het droger. s’Nachts begon het weer. Zondagmorgen nog steeds regen, variërend van miezer buien tot halve wolkbreuken. Een kopje koffie en weer verder(3 kwartier later).....al die tijd, zat deze meeuw op z'n plekje!
We zijn doorgereden naar Sudbury, we wisten dat er een museum moest zijn, iets om te gaan bezoeken dus met dit weer. Het was iets interactiefs, over de ontdekking van de nikkelindustrie en de winning ervan in deze plaats. Interessant en leerzaam. We gingen de mijn in (met helm uiteraard),
met de lift naar beneden...en daar werd van alles uitgelegd en gedemonstreerd incl. het opblazen van de rotsen met dynamiet. Er was een 3D film over het ontstaan van vulkanen en aardbevingen, waarbij je beelden zag van o.a de aardbeving van San Fransico in 1986 (?).
Je kon stenen onder de microscoop bestuderen….enz.
Eenmaal weer buiten was het net weer even droog!
Het gewicht viel nog wel mee.
We hebben de dichtstbijzijnde camping opgezocht. Bij het inchecken zeiden ze, ga eerst maar even kijken, want er staat erg veel water op het veld. Dat klopte, dus met moeite een plekje gevonden waar we, wanneer we naar buiten zouden gaan in ieder geval niet direct in een plas zouden stappen. Toen we ’s avonds in het donker gingen douchen ( er staan geen lampen langs de paadjes) was het dus lekker soppen! Meestal gaan we 's avonds nog even een rondje lopen en toen vroeg de overbuurman op de camping of we in Thunderbay en Sault Ste Marie waren geweest. Hij zei dan zie ik jullie nu voor de 3e keer (I said to my wife: that guy is following us), want gisteren reden jullie zeker in Sudbury, of er moeten meer van deze auto's zijn? (niet dus,er rijd er maar één in Canada)
Maandag morgen, nog steeds is het water niet weg, maar het is wel droog en het weer ziet er goed uit voor deze dag. We hebben voor vandaag geen plannen, zien wel wat we onderweg tegen komen. We bekijken een stadje, maar zoals bij de meeste plaatsjes er is weinig te bekijken. De straten zijn recht toe recht aan, de huizen/winkels erlangs net blokkendozen. Veel winkels lijken niet echt rendabel gezien de uitstraling of zijn al gesloten. Langs de hoofdwegen, vooral veel kioskjes voor hamburgers e.d. en wat je echt overal kunt kopen is cola! Je kunt het zo gek niet bedenken of er staat een cola automaat!
Bij North Bay zoeken we het haventje. Van hieruit kun je met de rondvaartboot tochtjes maken. Dus vast ook wel een plekje om de lunch te gebruiken en te wandelen. Het klopt. Een mooi aangelegd park langs het water, met allerlei mogelijkheden voor de kleintjes, een treintje en een soort kermis, en zowaar een strand. Wij lopen door naar de pier met het een prachtig uitzicht over het meer.
De camping voor vanmiddag staat deze keer weer in een Provenciaal park, minstens 5 km van de Highway af, aan een rivier, die hier vlakbij uitmondt in een meer, en geen musquito’s, dus heerlijk rustig vannacht.
Onderweg zijn er nu niet echt veel dingen om te gaan bekijken, op zich is dat niet erg. De natuur biedt genoeg. Langs de bermen zijn de kleuren van vel geel of rose. Andere bloemen nu oker geel en paars kleuren prachtig bij de groene bomen. Het is ook wel lekker om eens geen plannen te hebben, gewoon de route te volgen. Dus toen we dinsdagmorgen een prachtig plekje aan een meer vonden, hebben we heerlijk de stoelen buiten gezet, gewoon weer even een boek lezen. Dit zijn wel plekjes die iedereen leuk vind, dus regelmatig stopt er eens een auto. Nu was het een personen auto. We zijn gewend dat ze altijd even extra naar de auto kijken. Zo ook deze, ze gingen een stuk wandelen en kwamen toen later toch een praatje maken. Ze vroegen of we Nederlanders waren en zij vertelde dat ze 2 weken geleden nog voor haar werk in Den Haag was geweest en daarna in Nederland had gefietst. Ook zij hadden ons een paar dagen eerder gezien! Voordat we verder trokken zijn we het pad nog verder opgelopen, het ging een heel stuk verder, met aan weerskanten het meer. Ineens hield het op, wat er wel lag was een pontje, maar die ging pas om twee uur weer. Geen mens te zien verder....
We rijden verder en stoppen in White River, waar we even boodschappen willen doen. Dat zijn dingen die toch ook regelmatig moeten gebeuren. Bovendien is het ook wel weer leuk om een supermarkt te bekijken. Nu ben ik meestal wel iets eerder erop uitgekeken dan John, maar dat is ook logisch. De verschillen zijn enorm. De winkels zijn groot, groter of super groot en de afdelingen zien er meestal heel goed uit. De koelingen bij de groente afd. b.v. , sproeien om de paar minuten een laagje water over de produkten, dus dat ziet er altijd heel goed uit!
Wat ik echt niet begrijp, is het inpakken bij de kassa. De meiden staan de hele dag en doen de boodschappen direkt in een plastic tasje dat voor hen aan een haak hangt. Dan gaan er hooguit 3 of 4 producten in en het volgende tasje wordt gepakt. Alles wordt gescheiden gehouden, dus vleesprod. niet bij brood of jam! Wat een verspilling!
Daarna liepen we nog even door het winkelcentrum aan de overkant. Daar zagen we....eindelijk....een kapper! Ik zeur al 2 weken dat m'n haar te lang is (vindt John niet). Zaterdag hadden we er ook al eentje gevonden, maar daar dachten ze dat het wel 1 1/2 uur zou duren voor ik klaar zou zijn. Dus dat heb ik maar niet gedaan. Maar hier.. ja hoor, ik kon gelijk gaan zitten. Nu voelt het weer wat prettiger met dit warme weer!
Vandaag zijn we verder gegaan op weg naar Ottawa. Bij een Mc. Donald gestopt, niet voor een hamburger, maar om buiten gebruik te maken van het internet. Alle mailtjes weer gelezen en daarna verder.
In Ottawa geen parkeer mogelijkheid in het centrum, dus op naar de camping, gaan we morgen met de bus wel naar de binnenstad!Tijdens het zoeken naar een parkeerplek zagen we opeens het stel dat we gisteren gesproken hadden onderweg.Wat is de wereld toch klein om in zo'n groot land elkaar toch tegen te komen.
John zit ondertussen al een hele tijd in het zonnetje te lezen. Ik vond het te warm en nu is ondertussen ook deze klus weer geklaard!.
Op advies van de camping eigenaar, rijden we donderdag terug richting Ottawa (camping 20 km vanaf centrum), en parkeren op de groteparkeerplaats bij een winkelcentrum. Daar vandaan vertrekt ook de bus naar het centrum. Maar eerst doen we inkopen voor Esther want die heeft gespaard voor een nintendo…., en die is in Canada veel goedkoper! Hier zien we een computer winkel …dus dat lukt! Staan we weer bij de auto, gaat de telefoon, nog zo’n bestelling…dat doen we dan op de terugweg. Eerst genieten van Ottawa, want het is echt prachtig weer voor dit uitstapje.
Binnen 20 minuten staan we dan ook voor het parlement gebouw. Prachtig, jammer van al die hoge gebouwen er vlakbij, maar gelukkig stroomt de Ottawa rivier er vlak achterlangs, waardoor het ruimtelijk effect toch goed is.
We bezichtigen eerst het fraai aangelegde park (met alle beelden) er omheen. Gaan dan de binnenstad in voor een lunch en dan zie je gelijk weer het verschil met Europa. We missen de terrasjes. Bij zo’n prachtig gebouw, horen restaurantjes met gezellige terrasjes buiten, met uitzicht op… Wij vinden een “terras”midden op straat, maar we kunnen er wel zitten en ook de lunch smaakt goed, dus wat wil je nog meer!
Dan gaan we terug voor een rondleiding binnen. Alleen al de controle vooraf om het gebouw in te komen met een groep van 45 mensen, duurt een half uur, is hetzelfde als op het vliegveld. Alles wordt nagekeken. Eenmaal binnen is het prachtig, al die verschillende zalen.
Uiteindelijk komen we bij de bibliotheek….mooi….er werd gewerkt….het was modern opgezet (pas nieuw) maar met allemaal nissen. Bovendien stonden de boeken net als in oude kastelen zo hoog, dat er een trap aan te pas moest komen. Alles oogde kleurig en strak.
Ik vond het echt een foto waard….klikte….zag allemaal verschrikte gezichten….begreep direct dat er iets niet klopte. Ja hoor een bewaker…waar is de foto?...... delete now!….! ‘k Schrok me rot, had waarschijnlijk niet gehoord dat je alleen hier niet mocht fotograferen!
Nou een foto is zo weer weg, dus probleem opgelost! John was rustig met de video aan het opnemen maar dat zagen ze niet, dus hebben we het toch op beeld.
Daarna nog omhoog met de lift tot boven de kerkklokken.
Toen werd het tijd om ook voor Evert-Jan de inkopen te doen. Een opdracht bij een fotozaak. We hadden een advertentie gevonden in een boekje, met adres, dus fluitje van een cent…alle wegen zijn recht en staan haaks op elkaar, met de platte grond erbij….Maar de straat bleek minstens 15 km lang…begon bij no. 65 en wij waren op zoek naar no. 433, dus lopen maar, tenslotte moet je iets voor je zoon over hebben. Wij zijn gewend aan winkels met etalages, dus die houd je ook in de gaten, maar daar doen ze hier niet zo aan. Op een gegeven moment..he…481 dan zijn we het voorbij gelopen????
Terug, ’t is dat het een hoekpand was en op de zijkant waar we tegenaan liepen de bedrijfsnaam stond, anders hadden we het niet herkend. De pui was van ondoorzichtig glas en op de deur stond met kleine letters dat hier een fotozaak binnen was. 4x zo groot als bij onze fotograven in Woerden, maar nog geen tiende aan voorraad. Gelukkig wat wij zochten hadden ze wel!!! Weer iemand gelukkig gemaakt! Toen terug naar de bus. ’t Duurde even, maar na een overstap, lijn 97 weer genomen en waren we rond half zeven weer bij de auto. Eerst nog de 2e Nintendo…kregen we er iets extra’s bij (was een aanbieding), bij het tonen van de eerste rekening, kregen we ook hierbij het extraatje (verrassing voor de opdrachtgever).
Moe maar voldaan omdat alles was gelukt, viel mijn blik op het woordje: restaurant!
We hebben er echt een hééééérlijke steak gegeten. De obers kwamen soms langs met enorme hoog vol geschepte borden….oeps dacht ik dan, laat het niet voor mij zijn, dat krijg ik nooit op! Later zag ik dat wat over was, keurig in een kunststof bakje mee naar huis ging.
Vrijdag, waren we zo waar laat op!!! Geen probleem, want we hebben de tijd aan onszelf!
We vervolgen onze weg langs de Ottawa rivier, door de provincie Quebec. Een prachtige rit, waarbij de zon de eerste najaarskleuren dubbel uit liet komen tegen een prachtige wolkenlucht. De eerste oranje/gele blaadjes kleuren de bomen en soms is ook al rood blad te zien. Prachtig!
Op de camping, zo’n gemoedelijke met uitzicht op een meertje met fontein, genieten we van de laatste zonnestralen…rond half negen is het helemaal donker!
nadat ik dit had geschreven in Word ( we hadden geen internet verbinding), dacht ik snel nog even de foto's te bewerken voor de weblog. Zat het "delete now", nog zo vast in m'n hoofd?inplaats van 1 foto weg te gooien was alles van die 2 dagen.....juist....weg!!!!Oeps! foutje!
Hier laat ik het even bij...tot morgen
Met het geluid van vuurwerk op de achtergrond (Quebec bestaat 400 jaar) eerst het verslag maar weer even maken.Maar voordat ik dat doe: de foto’s van Ottawa zijn weer te terug op het kaartje!!!!!!!!!Heerlijk zo’n vent die van alle markten thuis is! Ik bewonder zijn geduld! ‘Maar nu vandaag. De camping heeft een shuttle, die z’n gasten 2x per dag naar het begin van de stad brengt en aan het einde van de middag/ begin avond, weer op haalt. Dus de camper konden we laten staan, ook wel weer relaxed.Staan we om 10.15 uur met nog een groepje mensen te wachten, krijgen we te horen dat vandaag de shuttle niet kan rijden. Het blijkt een speciaal model dat niet harder mag dan 60km/uur. Vandaag zijn er sportactiviteiten op de ene brug ( afgesloten voor alle verkeer) en op de andere brug mag dit busje niet rijden. Dat wisten ze pas vanmorgen….. Dan is er de keus, toch de camper of de taxi. We besluiten tot het laatste, dus worden er een paar taxi’s besteld. Vanaf het begin van de stad kun je dan verder met de bus!Daar waren allerlei festiviteiten. Veel muziek, o.a. openlucht concert van de militaire kapel uit Canada. Zo komen er deze week div. landen aan de beurt. Ook de Johan Willem Friso kapel uit Nederland is morgen vertegenwoordigd.
Hier en daar zag je mensen in oude klederdrachten. Er is nog een heel oude stadsmuur met citadel. Via trappen, 315 treden, kon je naar boven voor een prachtige wandeling boven langs de stadsmuren, met uitzicht op de rivier. Daarna hebben we de aangegeven wandelroute gevolgd langs alle oude monumentale gebouwen/kerken e.d.
Rond half vier hielden we het voor gezien. Terug met de stadsbus en toen toch maar weer een taxi want de e.v. shuttle van de camping kwam pas om half acht.
Eenmaal weer op ons stekkie was het nog even genieten, met een boek in de luie stoel, van de laatste zonnestralen.
Wanneer we op maandagmorgen Quebec verlaten lijkt het zonnetje door te breken. Een kwartier later, rijden we in dikke mist. Het is absoluut niet koud. Van de mooie omgeving zien we niets. Dat is jammer, want we rijden door een Provinciaal park, een erg glooiende weg, soms aan de zijkanten zie je dat de boomstammen ergens in de diepte moeten beginnen.
Maar goed, we klagen niet, want tot nog toe hebben we geweldig weer!We hebben boodschappen nodig, dus stoppen we op een groot parkeer terrein. De regen komt met bakken uit de lucht. Dan eerst maar even het boek, ’t zal vast wel een keer droog worden.
Wanneer we het erop wagen en zo snel mogelijk de ingang hebben gevonden, vragen ze of we een pasje hebben, blijkt het dat het een soort Makro is!
Evert-Jan zou zeggen: “gloeiende, gloeiende…”! Wij dachten ook zoiets. Dus snel terug naar de auto, op zoek naar….! Na een kwartiertje, ja hoor, de WallMart. We zijn nu regelmatig bij deze winkel binnen geweest en ik heb er een enorme hekel aan. Maar ja, je moet wat. Ze hebben een compleet assortiment, van kleding, schoenen, elektronica…enz. De levensmiddelen, moet je altijd zoeken, al hebben we nu door dat het bijna altijd in het midden is. Smalle paden, hoge stellingen. En geen vers afdeling.
Dan groente en fruit maar elders. Eenmaal buiten…..het giet…de auto heel ver weg…grote plassen….!
We besluiten tot een middag/avond zonder vitamientjes en geven “mieppie” opdracht om zo snel mogelijk een camping te vinden. Dat lukt binnen een kwartier….weer grote plassen en ondertussen regent het nog steeds pijpestelen. Maar na een kwartiertje wordt het dan toch nog droog en kan John zonder nat te worden de “pootjes uitzetten” en de elektriciteit aansluiten. We bivakkeren in Chicoutimi!
Dinsdagmorgen, het ziet er iets beter uit, maar dikke wolken dreigen en het waait heel hard .
’t Maakt niet uit, we gaan een prachtige route rijden.
Maar eerst de laatste boodschappen. We stoppen bij een winkelcentrum, buiten prijkt ergens een plaatje van Kell-ogs, dat kan niet missen. Eenmaal binnen, oh hier moet je niet met een lege maag binnen komen. Alles ziet er heerlijk uit. De versafdelingen: een plaatje!
In de div. hoeken zie je personeel druk bezig alles voor de klant gemakkelijk te maken.
De groentes liggen, behalve in de gewone stellingen, in div. combinaties hapklaar in bakjes, net als het fruit. Op de broodafdeling: heerlijk gebak en verse broodjes. Wanneer je zus dan ook nog jarig is, een extra reden om zo’n lekker gebakje mee te nemen in je karretje….
Dan snel alles in de kastjes/koelkast en daar gaan we weer.
Soms is de zonnebril even nodig en dan weer een tijdje niet, maar het blijft droog. Het hoogte verschil is hier weer flink aan het veranderen. Waar ze in Frankrijk een soort haarspeldbocht zouden maken, trekken ze hier de weg gewoon door. Afdaling 16% stond er. Reed er een personen auto voor ons, we zagen ‘m met de neus naar beneden gaan: weg auto….totdat je zelf op het randje bent en ja hoor daar is ie weer…..een stuk lager. Meren en bergen en veel bomen vandaag. Soms waan je je even in Noorwegen.
Nu rijden we langs een fjord (Saguenay fjord) die uitmondt in de St. Laurens bay. Bij Tadoussac parkeren we de auto. Dan lopen we een heel stuk via trappen en plankiers naar boven waar we een groots uitzicht hebben over de bay.
.Lopen verder en komen uit bij een andere bay, met strand en mogelijkheden voor pleziervaartuigen en boottochtjes voor toeristen. Wij reserveren alvast voor morgen en lopen dan weer terug naar de auto, de camping is nog geen 10 minuten verder. Een lekker rustig plekje in de duinen, met de autoweg ver weg en geen trein! De wasmachine weer een paar keer gevuld en daarna de droogtrommel en zo kunnen wij heel tevreden terug kijken op alweer een fijne dag!
woensdag, we hoeven niet zo vroeg op vandaag. De shuttle haalt ons om 11.30 uur op, om ons naar de haven te brengen. Op “z’n Frans” is ie natuurlijk iets later, maar dat geeft niet. We zijn de enigen van de camping en ook zit er nog niemand in het busje. Dat verandert snel want we gaan kris kras door het plaatsje, langs hotels, appartementen en B&B, dan is ons busje snel gevuld.
Het blijft heel bijzonder. Het water in de baai komt zowel van de oceaan als uit het fjord.
Het plan is om vandaag richting Baie Comeau te rijden, een route direct langs de baai. Het is n.l. de bedoeling dat we daar de baai gaan oversteken naar Matana!
Het is echt mooi en al gauw zien we een zijweggetje wat we induiken. Een parkeerterrein…dus laten we de auto staan en wandelen verder langs de kust! Een ruige kustlijn van rotsen, met prachtig uitzicht op het water. Hier staat dat je opnieuw de walvissen kunt bekijken, maar dan nu vanaf de rotsen. We zijn bepaald niet de enigen.Wanneer we na een uurtje nog niets gezien hebben (van de walvissen dan), houden we het voor gezien…dan….net de camera weggestopt in de tas….ja hoor! Sierlijk glijdt het dier met een grote boog door het water! Tot wel vier keer toe zien we hem/haar boven komen. Geweldig!
Wanneer het tijd wordt voor de lunch, opnieuw een mooie plek, hier begint de vloed net op te komen, dus nog heel veel leeg “strand”.
Het derde plekje ligt wat hoger en hier is het strand wat moeilijk te bereiken, maar het uitzicht blijft mooi.
Dan op naar het einddoel, eerst de haven en de boot bespreken voor morgen. Er is niemand meer, dan maar naar de camping. Die ligt nog 15 km weer terug! Op de camping aangekomen vragen we informatie over de veerdienst. Gelukkig wil zij voor ons reserveren, want via de tel. in het Engels?? Zo’n vertrouwen heb ik nou ook weer niet in onze talen kennis. We kunnen met de veerboot mee, een plaats, 80 km. verderop en dan ’s morgens om 7.00 uur en een uur van te voren aanwezig!
Voor degene die ons een beetje denken te kennen…juist….geen goed plan. We stellen de overtocht een dagje langer uit en kunnen dan om 14.00 uur overvaren!
Dat wordt morgen dus een dagje wandelen en strand, want dat ligt aan de overkant van de camping (50 mtr.).
22Augustus
Vandaag vrijdag, een vreemde dag. Bij het openen van de mails gisteren veel familie berichten. Vier dagen geen verbinding gehad, en dan lees je dat je moeder/schoonmoeder op het moment dat je de berichten leest al opgenomen is in een verzorgingstehuis.
Ook al weet je dat het niet goed maar haar ging, dat ze op de wachtlijst stond, dit is toch wel ineens iets heel anders.
Het blijft “in je kop spoken”. Gelukkig zijn er voor vandaag geen plannen en maken een lange strandwandeling, dat kan want het is eb! Nu een paar uur later staat het water tot aan de kant van de weg.
di. 26 aug.
Waar we gisteren door een soort duinachtig gebied reden, komen we nu op dezelfde weg ineens weer rotsen, steile bergwanden en vooral prachtige baaien tegen. Het is eb en het lijkt of de brokken steen zomaar her en daar in het water gegooid zijn. Jammer dat het heel heiig is, dus een foto heeft weinig zin. We doen het rustig aan want we hebben alle tijd. Om 2 uur vertrekt de boot pas. Eenmaal in de haven treffen we weer iemand die ons aanspreekt. Een gezellig mannetje, waar we div. routes mee bespreken. Gisteren dacht ik nog: nou behalve John en de camping eigenaar, spreek ik al een paar dagen niemand want men spreekt echt alleen maar Frans. Ja,… dat is wat, wanneer je wel van een praatje houdt!!!!
Na de overtocht, was de camping nog maar 30 km verder. We staan hier met heel weinig mensen, maar hebben wel een prachtig uitzicht op de baai, en de ondergaande zon!
Zondagmorgen beginnen we met een heerlijk ontbijtje in het zonnetje buiten. Gelukkig staat er wind, want het brand al aardig op de huid. De weg loopt direct langs het water met veel rotsblokken/punten in verschillende vormen en we hebben vaak prachtige vergezichten. Overal zijn picknickplekjes te vinden, keurig met bankjes! We stoppen dus regelmatig om van het uitzicht te genieten of gewoon om weer even te kunnen lezen!
Dan verandert de weg of liever gezegd de omgeving. Het wordt heuvelachtig, dus de wegen worden steiler…9%....dat hebben we vaker gehad! We klimmen en dalen en het stijgings/dalingspercentage schommelt van niks, naar 9…11…en zelfs tot 15%. Vol “spanning” kijk ik naar beneden…oeps…en schiet dan in de lach vanwege John die roept: dat was een lekker stukkie, dat ging lekker!!! Wanneer de vloer van de cabine zachter was geweest, weet ik zeker dat mijn voetafdruk er in had gestaan, want ik rem natuurlijk wel zo nu en dan even mee!
Rond vier uur wordt het tijd voor de camping en die is weer snel gevonden. Morgen gaan we weer verder met deze route, want het mooiste schijnt nog te komen. De punt van Gaspesie!
Dacht ik gisteren: goh we worden wel een beetje lui, wandelingen doen we weinig meer! (de oorzaak is ook wel een beetje de route). Nou vandaag hebben we het ruimschoots ingehaald.
We begonnen met een kleine trail, in het Nationaal park Forillon.
Hierbij was ook een prachtig informatie centrum, met foto’s om van te watertanden…kon je ze zelf maar zo krijgen!
Ook was er een aquarium waarin de div. soorten dieren en planten kon zien die ook te bewonderen zijn wanneer je gaat duiken.
Een kwartiertje verder rijden, end of the road. Hier was een strandje en prachtige picknick plekjes met fraai uitzicht. Alles keurig verzorgd. Maar ook het begin van de route naar de uitzichttoren, 2.8 km. Dus we gaan ervoor!
Nou we hebben het geweten. Een steil pad ( losse stenen/boomwortels), na 700 mtr. overgaand op trappen en stukken lopen/klimmen! Na een uur zagen we de toren (285mtr.boven de zeespiegel)….dat was schrikken…nog zo ver….de zweetdruppeltjes, waren overgegaan in kleine straaltjes….doorgaan??? echt???? Maar wie met John op stap gaat weet dat je niet opgeeft wanneer je ergens aan begint. En natuurlijk lokte ook dat vergezicht. Toen we er eenmaal waren werden we dan ook niet teleurgesteld….prachtig! Met helder weer zou het nog veel mooier zijn geweest, maar wij waren al dik tevreden.
Toen terug..normaal gesproken, is dat gemakkelijker, maar onzespieren gingen halverwege toch protesteren, het was te steil.
Eenmaal terug bij de camper, keken we nog eens terug omhoog!!!!!!!!! Oh als we dat van te voren hadden gezien, waren we er geeneens aan begonnen.
Daarna nog weer een klein stukje verder, was er opnieuw een trail naar een waterval. Hij stond voor vandaag op het programma, dus auto geparkeerd en lopen….trappen…trappen…en nog meer. Arme spieren, maar toch…het was de moeite waard! 5 km verder was de camping!!! Even wat drinken…..en toen vielen we zo in slaap!
Nog een kleine anekdote: gisteren reden onze buren weg in hun camper. Ze reden voor ons langs en toen zag ik dat ze vergeten waren de afvoerslang voor toilet en vuil water los te koppelen. Het was echt geen gezicht! Zo’n grote zwarte slang tussen het voor- en achterwiel over de grond meeslepend!
Zo, vanmorgen stond er een harde wind en zagen we donkere wolken. Maar we hebben vaker meegemaakt dat het weer hier heel snel kan wisselen.We zijn van plan om opnieuw te gaan wandelen, alhoewel…! We hebben afgesproken vandaag geen paden met trappen te doen, maar ja je weet het nooit…arme spieren!
We hebben de keus: wandel/fietspad of enkel wandelpad. We kiezen voor het eerste, dan weet je immers zeker dat er geen trapaan te pas komt en het einddoel is hetzelfde. We lopen langs de kust richting vuurtoren, met zicht op de oceaan. De benen protesteren nog, maar we geven geen krimp! Na een half uurtje wandelen, staat er op ongeveer 10 tot 15 meter afstand een zwarte beer, midden op het pad!Nu heb ik normaal gesproken altijd het fototoestel in m’n hand, en wat denk je….nu zat hetnog in m’n rugzak. Gauw de tas laten zakken, toestel eruit….maar ondertussen was de beer iets verder de hoek om gelopen….en ja wel….in de struiken verdwenen. Gelukkig heeft John wel alles op de film.Daarna zagen we heel in de verte nog tot 2x toe een walvisen later een paar robben!Het weer was ondertussen weer helemaal goed, wolken weg, en iets van 22 gr. 
Reacties
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}